Twitching Tongues :: Sleep Therapy

Amerika is sinds het prille begin van het genre de bakermat van
hardcore. Het is dus geen grote verassing dat Twitching Tongues
komt overwaaien vanuit Los Angeles. Nochtans staan ze getekend bij
ons eigenste Belgische I Scream Records, één van de meest
toonaangevende hardcore- en punklabels van Europa. Wat de
verwachtingen uiteraard meteen een stuk opschroeft. Tegelijk
dachten wij te maken te hebben met het zoveelste metalcoreproject
wat dan weer voor de nodige vooroordelen zorgde. Middelmaat lijkt
bij dit subgenre tegenwoordig immers standaard te zijn. En met een
lijst uiteenlopende invloeden zoals Black Sabbath, Type O Negative, Only
Living Witness en Section 8 is een voorstelling maken van het
muzikale plaatje zowat onmogelijk.

Vanzelfsprekend brengt de plaat beluisteren soelaas. Twitching
Tongues presenteert geen metalcore in de traditionele zin van het
woord. Hardcore haalt steeds de bovenhand en de rock- en
metalinvloeden zijn er doorheen geschud op een manier die doet
denken aan de muziek van Life of Agony. Ook
Type O Negative horen we effectief terug, vooral in het slepende
‘Arm in Armaggedon I: Freezing’. Dat nummer vormt bovendien een
tweeluik met ‘Arm in Armaggedon II: The Perils of Our Seasons’ dat
op hetzelfde thema voortborduurt, maar dan een pak steviger. Samen
vormen ze het sterkste wat er op ‘Sleep Therapy’ te rapen valt. De
rest van het album kan nog steeds op een bepaald niveau boeien,
maar is moeilijker verteerbaar.

Het grootste struikelblok zit in het feit dat de band zeker niet
de beste zanger in zijn gelederen heeft. Op zijn eigen manier kan
dat zijn charmes hebben. Denk bijvoorbeeld aan Jack White (The White Stripes,
The
Raconteurs
en tientallen minder bekende projecten) die net door
zijn valse uithalen indruk maakt. Maar bij de ene luisteraar is die
indruk al positiever dan bij de andere. Bij Twitching Tongues is
dat net zo. De hoge noten klinken nogal over the top naar
buiten geperst. Na een nummer of twee went het wel en staan wij
eerder aan de kant die het kan pruimen. Voor velen zal het echter
een enorme domper op de pret zijn. De nummers zelf zijn immers
krachtig, voor een groot deel door de typische hardcore breakdowns
die op de juiste momenten ingepast zitten en voor een nog groter
deel door de vele backing-vocals die wel vet klinken.

Nog een pluspunt zit in ‘Astigmatism’. De start klinkt
sleazy rock-‘n-roll, de zang blijft laag en heeft iets
spottend en de combinatie van die twee maakt dit een erg lekker
nummer. Een van de meest coherente ook. Het grootste probleem, en
dat zorgt precies voor de lastige verteerbaarheid die we daarnet
aanstipten, zit ‘m namelijk in het rommeltje dat regelmatig van een
aantal ideeën gemaakt wordt. De nummers kunnen krachtig van leer
trekken om dan chaotisch uit te monden in een anticlimax.

Potentieel zit hier wel degelijk in, nu de – niet altijd even
kleine – details bijschaven en de opvolger van ‘Sleep Therapy’ zou
een grotere impact moeten garanderen. Deze debuutplaat vormt eerder
een hate it or love it-fenomeen dat ons persoonlijk
slechts deels kan overtuigen. Niet dat het de heren zelf
waarschijnlijk een moer kan schelen. Op hun Facebook omschrijven ze
zichzelf zeer charmant als: “Four assholes playing music”. Op de
site van stereokiller klinkt het nog beknopter met “Four idiots”.
Potentiële fans proberen te behagen met mooie promopraat zit er
duidelijk niet in. Het draait enkel om de muziek.

http://www.myspace.com/twitchingtongues

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =