White Hills :: Frying On This Rock

Zo bewegen Dave W. en Ego Sensation van White Hills zich door het leven: als twee uit het schimmenrijk verbannen demonen, wellustig heupwiegend, gretig naar de zon graaiend. Of brave mensjes teisterend met perverse wijsjes zoals die ook weer op Frying On This Rock te horen zijn.

“Eerst horen en dàn pas geloven!”, roepen de ongelovige Thomassen onder jullie nu ongetwijfeld in koor. Wel, die moeten White Hills maar eens live ondergaan. In het helle licht van dolgedraaide stroboscopen zal op de voortjakkerende beat een perfide, trippy versie van Alice Cooper zijn gitaar geselen. En aan zijn zijde staat dan een in Roger Donaldsons film Species verdwaalde helleveeg ontuchtig tegen een microfoonstandaard aan te rijden om het publiek mee te lokken in een anderhalf uur durende fuzzed out motorik spacetrip.

Wie uit het voorgaande besluit met een anoniem in de marge ploeterend groepje te maken te hebben, vergist zich; Dave W. en Ego Sensation krijgen wel degelijk steun van the powers that be. Zo brachten zowel Julian Cope als Geoff Barrow albums van hen uit en nodigde cultregisseur Jim Jarmush hen in 2010 uit op het door hem gecureerde ATP-festival.

Maar het gaat hier natuurlijk om de muziek. En die is op Frying On This Rock meer rechttoe rechtaan dan op diens voorganger. De zinderende mélange van haast Rammsteinachtige shockrock, de zweverigheid van Spiritualized, Death Of Rock-experimenten en dissonante gitaren van de jonge Sonic Youth die van HP-1 een dijk van een album maakte, is hier nergens meer te bespeuren. Die heeft immers weer moeten plaatsmaken voor seventies spacerock waarbij de groove van Amon Düül en de onstuimigheid van Acid Mothers Temple gecombineerd worden met een Hawkwind-feel.

Zo is “Pads Of Light” een wilde stamper waarin de frontman in de huid van Eddy van Halen kruipt en ons trakteert op een gratis workshop luchtgitaar spelen. Een dreinend ritme en venijnige elektronica wijzen er ons tijdens “Robot Stomp” echter op dat White Hills het experimenteren toch niet is verleerd. Als een gammele, roestige maar flink uit de kluiten gewassen R2 sleept het nummer zich naar de rand van de afgrond, een strijkorkest maakt zich op voor het requiem, maar als bij wonder gaat deze klasbak toch niet de dieperik in. Jammer dat de uit een kluts van Hawkwind en stonerrock ontstane “ You Dream You See” minder spannend is. David W. koos er naar eigen zeggen voor om ditmaal met afgewerkte songs de studio in te gaan; spontaniteit en improvisatie moesten wijken voor vooraf ingenieus in elkaar gestoken nummers. Maar daarmee lijkt de band ook wat van zijn scherpte te verliezen.

Met het Sun Ra-achtige interludium in “Song Of Everything” krabbelen Dave W. en zijn inner space astronauts terug overeind, maar ondanks die tour de force halen ze hier niet het niveau van de vorige plaat. Een slechte plaat is Frying On This Rock zeker niet geworden, maar van wie tot magistrale albums als HP-1 in staat is, verwachten we meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + dertien =