Rec 3

Eentje voor de cynici onder ons: ‘[REC]³: Génesis’
leek zowaar twee aspecten van de horrorcinema te gaan uitmelken.
Vooreerst was daar de succesvolle, in found footagestijl
gedraaide zombiefilm ‘[REC]’ die vijf jaar geleden in een bioscoop
in uw buurt werd losgelaten, en wegens groot succes meteen werd
uitgebreid tot een vierdelige franchise (deel 4, ‘Apocalipsis’,
komt volgend jaar in de zalen); een franchise die, wat ons betreft,
na de makke herhalingsoefening die het zichzelf veel te serieus
nemende tweede deel bleek te zijn, meteen mocht afgevoerd worden.
Eveneens smekend om het genadeschot is heel dat fameuze found
footage
/cinema verité-concept, dat ons eerder deed
kokhalzen van ‘The Devil Inside’, ‘Apollo 18’ en, natuurlijk,
‘[REC]²’. (En, laat ons wel wezen: het overschatte ‘Chronicle’ was
een stuk beter geweest zonder die vergezochte
handheldcamera-trucs.) Met een vers gewet mes zijn wij dus naar de
bioscoop getrokken, om ‘[REC]³: Génesis’ eigenhandig neer te
sabelen. En dan snoert Paco Plaza, de helft van het regisseursduo
dat de eerste twee delen inblikte, alle criticasters even vakkundig
de mond: ‘[REC]³’ is immers een onverwachte meevaller waar zelfs de
meest cynische critici niet van terughebben.

Let wel: om de sensatie die wij voelden te ervaren,
lijkt het ons behoorlijk essentieel dat u dit derde deel met zo
weinig mogelijk voorkennis ondergaat – u hoeft de eerste twee delen
zelfs niet gezien te hebben. Voor een zo groot mogelijk genot, stop
alstublieft na deze paragraaf met lezen. U hoeft zelfs niet
noodzakelijk te weten dat ‘[REC]³’ zich ver van het Barcelonese
appartementsgebouw uit de eerste twee delen afspeelt, en dat de
setting ditmaal een in de Spaanse zon badend huwelijk is. Aanwezig
op dat huwelijk zijn, vanzelfsprekend, bruid Clara (Leticia Dolera)
en bruidegom Koldo (Diego Martín), en verder zowat alle figuren die
ook de huwelijken uit uw omgeving kleuren, zoals de gladde
vrouwenversierder met roze gilet en de flauwe grappen makende oom,
die in dit geval ook nog wat last heeft van een hondenbeet. Andere
noemenswaardige aanwezigen zijn onze nieuwe persoonlijke superheld,
‘John Esponja’ (‘Bob Esponja’, of SpongeBob, kon niet vanwege
copyrightproblemen), en neef Adrián, die alles vastlegt met zo’n
goedkope handheldcamera, waarvan wij inmiddels spontaan
braakneigingen krijgen. (En nu moet u echt wel stoppen met
lezen.)

Neefje Ádrian filmt dus het huwelijk en de
receptie, bij voorkeur zoveel mogelijk bewegend met dat irritante
apparaat van hem, en filmt ook hoe oom Pepe Víctor zich niet zo
goed voelt, van het balkon stort en met zijn tanden de halsslagader
van zijn vrouw uitrukt. In twee minuten tijd verandert het huwelijk
in een zombiefestijn, en dan komt Paco Plaza met een geniale zet:
hij laat die irritante Adrián met zijn speelgoed voor wat hij is,
en focust zich op Clara en Koldo, en hij doet dat verdorie met een
professionele, externe (dus niet in de plot aanwezig zijnde)
camera. U leest het goed (hoewel u eigenlijk al met lezen gestopt
moest zijn, onverlaat!): Paco Plaza neemt zijn succesformule op de
korrel en begint aan een ouderwetse zombiefilm, en plots zit je als
kijker weer in de bioscoop in plaats van op YouTube. De immensheid
van die opluchting is moeilijk in woorden te vatten.

Het wil natuurlijk niet zeggen dat je meteen een
goeie film krijgt als je die prutscamera in de vuilbak smijt, maar
Plaza lijkt echt te weten wat hij wil en waar hij mee bezig is:
over cameravoering en- beweging, belichting, montage en alle andere
dingen die bij al die foundfootagerommel hopeloos en compleet
onterecht werden vergeten, is duidelijk nagedacht, wat resulteert
in een echt goeie, echt foute en echt ranzige horrorfilm zoals er
veel te weinig worden gemaakt. Origineel is het allemaal niet –
zowat de hele back catalogue van George A. Romero wordt
uitvoerig geplunderd – maar ‘[REC]³’ is een old school
zombiefestijn waarbij het bloed en vooral de liefde voor het genre
in dikke druppels van het scherm druipen. Wij zagen Robert
Rodriguez, Sam Raimi en de jonge Peter Jackson goedkeurend
toekijken.

Net als Rodriguez waagt Plaza zich ook aan een boel
filmreferenties, maar geforceerde knipogen zoals die tot in den
treure werden bovengehaald in de ‘Scream’-franchise, of erger nog
(suïcidale neigingen steken de kop op bij het typen van de titel),
‘Scary Movie’, blijven ons bespaard. ‘[REC]³’ komt dan wel niets
tekort aan zelfrelativering, de grens van de horrorparodie komt
gelukkig nooit in zicht, en Plaza citeert andere films met liefde
en respect in plaats van met het doel hen belachelijk te maken. Wij
zagen verwijzingen naar klassiekers als ‘The Shining’, ‘The Texas
Chain Saw Massacre’, ‘Planet Terror’ en, zoals eerder vermeld, alle
‘… of the (Living) Dead’-films. Plaza laat zijn zombies dan ook,
net zoals toen Romero ze in 1968 voor het eerst liet opdraven, met
uitgestrekte armen voortmanken en strompelen – van de zombies met
superkrachten uit de eerste twee ‘[REC]’-films is hier geen sprake,
hoewel het Medeirosmeisje (de bron van alle kwaad, zie de eerste
twee delen) wel een cameo krijgt en de Bijbel nog altijd het
belangrijkste wapen tegen de monsters vormt (vandaar ook de
titel).

Bovendien blijft dit ook echt wel een horrorfilm,
met de nodige gore: er wordt al eens een hand afgehakt met
een zwaard, er wordt al eens iemand in twee gekliefd met een
kettingzaag, en dat wordt behoorlijk expliciet in beeld gebracht –
een platte komedie wordt het dus nooit. En hoewel er ook al eens
een zombie wordt bewerkt met een mixer, wordt het compleet
over-the-topgehalte van pakweg ‘Braindead’ beperkt. Het resultaat
is zelden geziene, strakke zombiehorror van een verrassend hoog
niveau. Grootse cinema is dit niet, leuk kijkvoer wel: en dan
doelen we niet alleen (maar toch wel een beetje) op die scène
waarin de bruid haar eigen jurk bewerkt met een kettingzaag en een
in rode jarretellen gehuld been bovenhaalt, dat qua
sensualiteitsgehalte die verschrikkelijke lesbische kus uit
‘[REC]²’ ruimschoots goedmaakt.

Jaume Balagueró, die samen met Plaza de eerste twee
delen regisseerde, maakte afgelopen jaar de behoorlijk stijlvolle
en puike thriller ‘Mientras Duermes’, maar wij zijn toch meer te
vinden voor ‘[REC]³’, een heerlijk ouderwets slasherfeest dat zich
nu al naast ‘From Dusk Till Dawn’ en ‘Planet Terror’ mag plaatsen.
Meevaller én guilty pleasure van het jaar!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 18 =