Bed Rugs :: 8th Cloud

Porn Bloopers is niet meer, maar daarom niet getreurd. Met Bed Rugs heeft de band een opvolger gekregen die met een beetje geluk in staat is zijn voorganger te doen vergeten. 8th Cloud is een plaat die misschien niet perfect is, maar zo nu en dan zwaar indruk maakt.

Als artiest is er nagenoeg niets ergers denkbaar dan als sixtiesband afgeschilderd worden — oké, tienergroepje is ook niet alles. De sixties, zoals algemeen geweten, zijn reeds decennialang voorbij. Gevolg? De mindere platen uit dat tijdsbestek behoren niet meer tot het collectieve geheugen en wat wel blijven hangen is, is van een dergelijke huizenhoge kwaliteit dat je er echt niet mee in competitie wil gaan.

Wie dan willens nillens het sixtiesetiket opgekleefd krijgt, kan eigenlijk net zo goed de handdoek in de ring gooien. Een bij voorbaat verloren strijd wil niemand aangaan, toch? Of het moet gaan om rondbuikige midlifers die eens even “echte rock” (hun woorden) gaan spelen. Maar dat is een ander verhaal.

De handdoek gooien is echter geen optie voor Bed Rugs. De band is namelijk een soortement doorstart van een eerdere band, Porn Bloopers genaamd. Als die naam geen belletje doet rinkelen, is dat geen drama. Wat wél een drama zou zijn, is als Bed Rugs het al na een plaat zou opgeven. Dit viertal springt immers vol enthousiasme in het gat dat Broken Glass Heroes nagelaten heeft.

Meer zelfs, Bed Rugs heeft op zijn sterkste momenten heel wat te bieden en kan zo nu en dan overweldigend uit de hoek komen. Zo nu en dan, laat dat duidelijk zijn. “What Does It Mean?” en “Modern Freaks” zijn alleraardigst, maar ook niet meer. Nummers waar je met plezier naar luistert wanneer ze zich toevallig aandienen, maar waar je niet actief naar op zoek gaat. En zo zijn er tamelijk wat songs te vinden op debuutplaat 8th Cloud.

Bed Rugs heeft echter potentieel om die status van aardige, maar nu ook weer niet zo heel speciale band te ontstijgen. Ergens midden in de plaat komt namelijk een kantelmoment dat je even verbaasd doet opkijken en naar de volumeknop en repeattoets laat graaien. Dat moment valt zelfs haarfijn aan te duiden: wanneer “Dream On” zich op gang trekt. Met die song verandert een popgroepje in een beweging, een muzikaal/sosjaal eksperiement, zoals dat in andere tijden genoemd werd.

Zie wat dat betreft eveneens de heftige psychedelica die de, misschien ietwat korte, titelsong is. “Subtopia” klinkt dan weer alsof het ergens diep onder water opgenomen is, maar diep daar beneden, is blijkbaar wel iets absoluut groovy gaande, een feestje waar een gidsende gitaarrif je het ene moment bij de hand neemt en je vervolgens doelbewust achterlaat in de drukte, om niet veel later te komen vragen of je het leuk vindt.

Absolute topper is echter “Be A Little Strange”, dat gemaakt lijkt voor nà het feestje: het tempo is serieus naar beneden gehaald, de samenzang klinkt vermoeid, maar gelukkig nog steeds efficiënt. De sfeer is euforisch, maar valt net zo goed in de buurt van totale uitputting te situeren. Kortom, een topper, en dat viel bij het begin van 8th Cloud ab-so-luut niet te voorspellen.

Vreemde vogels, die Bed Rugs. Maar met dit debuut hebben ze in ieder geval een op zijn minst intrigerend te noemen album afgeleverd. Als op de opvolger de betere kant van hun werk helemaal uitgespeeld wordt, staat ons met een beetje geluk een dijk van een plaat te wachten. In het andere geval hebben we nog altijd een handvol meer dan prima songs die hier zomaar samengebald zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − 4 =