De kaap van de tachtig komt stilaan in zicht, maar de laatste vijf jaar behoren tot de drukste die Leonard Cohen gekend heeft. De oude Canadees trok enkele malen de wereld rond en heeft vandaag met Old Ideas een nieuwe ontroerende collectie songs klaar.
Nieuw werk van Leonard Cohen, het was en is eerder een zeldzaamheid. Op 45 jaar tijd verschenen amper een dozijn albums. Bij sommige artiesten zou je wensen dat ze er een voorbeeld aan namen: Cohens oeuvre is niet alleen overzichtelijk, het bevat amper miskleunen.
Death Of A Ladies Man is weliswaar niet om aan te horen, maar dat is vooral aan producer Phil Spector te wijten De latere platen laten hier en daar wel eens een steek vallen, maar zelfs het behoorlijk slaapverwekkende, meest recente Dear Heather is geen slecht album in de meest enge betekenis van dat woord.
Daarmee zorgt Cohen voor een stevig contrast met pakweg Bob Dylan en Neil Young, wiens carrières een veel hobbeliger parcours beslaan, met hoge pieken, maar evengoed met bedroevend diepe dalen. Toch blijft het spannend, zo’n nieuwe plaat. Cohen speelde de afgelopen jaren meermaals in België. Ontroerend mooie concerten, zoveel is zeker, maar wie naar meer dan eentje ging, kreeg ook een blik achter de magie: de schoonheid was eveneens bandwerk. Hoe dat van invloed zou zijn op nieuw studiowerk, is een vraag zo ondraaglijk dat je bereid bent genoegen te nemen met het werk dat beschikbaar is.
Tel daarbij het feit dat Cohen de gezegende leeftijd van 77 jaar bereikt heeft en nooit de productiefste aller songschrijvers geweest is en al enkele jaren sluimert het idee dat dit oeuvre, de stroom liveplaten daargelaten, stilaan als afgerond beschouwd kan worden.
Mooi niet, dacht de Canadees — met een monkelende glimlach op de lippen, zo mag aangenomen worden. Old Ideas, plaat nummer twaalf, is geen klein beetje indrukwekkend. Nog voor opener “Going Home” goed en wel begonnen is, daalt een gevoel van geborgenheid neer, een behaaglijke mantel die niet veel later, tijdens het naar de beginjaren knipogende “Amen”, een eerste krop veroorzaakt.
Daarbij is het bijna komisch dat net dàt nummer vaagweg aan Tom Waits doet denken, met zijn rauwe vocalen (die het hebben over clean en sober zijn) en zijn stompende walsje. Tot in het refrein een weemoedige viool opduikt en Cohen zijn donkere zelve opnieuw naar de voorgrond brengt.
“Amen” sluit, niet als enig nummer op deze plaat, naadloos aan bij ouder werk van Cohen. De sensuele stem van Anjani Thomas (let op hoe ze afsluiter “Different Sides” tot een subtiel hoogtepunt maakt) of het aloude gitaargetokkel in “Darkness”, het geeft allemaal de indruk dat Cohen de inspiratie bij zijn meest tot de verbeelding sprekende nummers gaan halen is. Waar op zich niets mis mee is: zo volstaat voornoemde viool om een nieuwe schakering toe te voegen. De nummers die Cohen hier brengt, zijn een volgend hoofdstuk van het verhaal dat de Canadees eind jaren zestig beginnen schrijven is.
Zo overweldigend als op zijn eerste drie platen wordt Cohen op Old Ideas nooit, maar de muzikale ideeën van de meester blijken alles behalve gedateerd, zelfs niet wanneer ze eerder voorgedragen dan gezongen worden (“Show Me The Place”). Het enige waarop nu nog gehoopt kan worden, is dat Cohen alsnog de baan op trekt. Wat ons betreft herneemt hij integraal zijn laatste passage, zolang deze nummers maar een plaatsje in de setlist krijgen.
