The King Blues :: Punk & Poetry

Werp een oppervlakkige blik op de hoesfoto die wordt gedomineerd door het agressieve staren en de handtattoos van Jonny ‘Itch’ Fox, voorman van het Londense The King Blues, en je vermoedt meteen te maken te hebben met hoodie hardcore hooligans, opruiende probleemzoekers met monotoon geraas en een boodschap. Een BOODSCHAP, verdomme. Dat is enerzijds iets dat volledig correct is, maar anderzijds kan het soms niet verder van de waarheid zijn.

The King Blues, sinds het ontstaan in het midden van de 00’s al het kindje van Jonny Fox en Jamie Jazz, is een groep met een boodschap. Of beter: met een waslijst boodschappen. En die worden allemaal aan de man gebracht met het innemend oprechte, maar soms ook verlammende gepreek van een begeesterde activist die vergeten is dat hij je gisteren ook al aanklampte met z’n verontwaardiging. Titels als “We Are Fucking Angry”, “Set The World On Fire” en “Shooting Fascists” spreken boekdelen. The King Blues zijn links, militant en vastbesloten om te worden gehoord.

Er wordt gefulmineerd tegen de inhaligheid van het establishment, er wordt gemiljaard over de nalatenschap van de vorige generaties, en gevochten tegen seksisme, maar er wordt net zozeer gefilosofeerd over het vaderschap en opgeroepen om elkaar te steunen. Het is niet enkel een plaat van geweld en activisme, maar ook van de beloofde poëzie. Doet de band herhaaldelijk denken aan de old school punk van The Clash, Buzzcocks en The Undertones, dan heeft het nu en dan ook eens van de rammelrock van The Libertines, maar dan zonder de junkieromantiek.

De politieke boodschap staat vaak haaks op het besef dat Fox een getalenteerde songschrijver is, met een talent voor lekker wegbekkende lyrics en onweerstaanbare melodieën. “Headbutt”, “I Want You” en “Set The World On Fire” zijn hypergechargeerde brokjes punkpop die gestuwd worden door bruisende, haast euforische refreinen. Er wordt niet altijd raak geschoten — de fletse reggaegetinte “Sex Education” en “The Future Is Not What It Used To Be” lijken vooral verplichte nummertjes –, al wordt het steeds ruimschoots gecompenseerd door het charmante, door-en-door Britse karakter.

Wat ook opvalt, is dat de band erin slaagt om af te sluiten met een prima drieluik (altijd goed om de minpunten te doen vergeten), dat wordt afgerond met de rinkelende gitaren van “Everything Happens For A Reason”. Er is ook nog plaats voor Fox’ ukelele, in het korte “Shooting Fascists” met de memorabele zinsnede “Your granddad didn’t vote for fascists, he shot ‘em”. Op momenten dat de politiek de bovenhand krijgt, heeft het soms iets van woeste willekeur, van in het wilde weg schieten zonder iets te raken, maar anderzijds is het getier van een idealist minder vermoeiend dan het holle gemor van een nihilist. Laat deze knapen maar razen. Het leverde in het geval van Punk & Poetry een sterk halfuurtje op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + zes =