Scrimshire :: The Hollow

Met de deur in huis vallen, dat is wat Londenaar Adam Scrimshire doet met zijn tweede langspeler The Hollow. Niet zozeer dat er meteen keihard gebeukt of gegrooved wordt, maar wel dat de eerste paar nummers meteen de beste zijn die er op de plaat te horen vallen.

Opener “A Promise Is All It Was” zet bijvoorbeeld de luisteraar eerst op het verkeerde been door met een donkere, naar Tunng neigende gitaarpartij in te zetten die al snel vervoegd wordt door zwellende, al even donkere, mellotrongolven. Alsof je een progrockplaat uit de vroege seventies opzet, maar dan vallen plots die drums en die piano in en wordt je in een vreemde mengelmoes van loungy bossa nova en donkere geluidsgolven gedropt. Nee, we kunnen niet zeggen dat we al eerder iets dergelijks horen, maar verdomd goed en interessant gerief is het wel.

In het tweede nummer “Everything You Say” doet Scrimshire iets gelijkaardigs, door in te zetten met een gitaarloopje dat zo weggelopen lijkt uit een van de soloplaten van Robert Fripp. Maar dan komen die blazers tot leven en wordt het nummer weer tot iets geheel anders gekatapulteerd, ergens tussen funk, soul en frippertronics in. Wederom, geen evidente stijlenmix, maar probeer uw benen maar eens in bedwang te houden wanneer die groove wordt ingezet.

Verrast The Hollow (de plaat werd genoemd naar een bos nabij Scrimshires geboortedorp waar hij grote delen van zijn jeugd doorbracht en waaraan hij op deze plaat een nostalgische ode brengt) met de eerste twee nummers dus in grote mate, voor de rest van de plaat is dat helaas minder het geval. Niet dat de plaat slecht wordt, allerminst, maar vanaf de atmosferische instrumental “Afar”, die zo op een nieuwe plaat van Cinematic Orchestra zou kunnen staan, worden de nummers een stuk conventioneler en helaas ook wat minder uitdagend, al blijft variatie centraal staan. Zo klinkt “Alignment” als r&b anno late jaren negentig, maar dan met een meer organische vibe, en met een tweede instrumentaal deel dat het nooit zou gehaald hebben op een plaat van pakweg TLC of Aaliyah. “Ode To Daddy” klinkt gelijkaardig en weet zich te onderscheiden door het gebruik van een aantal opvallende synthklanken.

En zo gaat dat dan verder, met lekker lome soul die uitmondt in een ambientgolf in “Through A Window”, een stevig groovend “Ascension” dat vol zit met opzwepende blazerarrangementen en uiteindelijk de verstilde harpcapriolen van Rachael Galdwin in afsluiter “The Hollow” waardoor de sfeer van Cinematic Orchestra’s Every Day wel erg duidelijk wordt opgeroepen. Nu die laatste trouwens voornamelijk saaie muziek voor stille films lijken te maken (te oordelen naar de twee soundtracksongs die eerder dit jaar werden uitgebracht), biedt Scrimshire zich aan als een interessante plaatsvervanger, met een zelfde eclectische stijlenmix die echter nergens ontoegankelijk klinkt.

Daarmee wordt de lijn van debuutplaat Along Came The Devil One Night doorgezet, al klinkt alles hier wel nog wat beter klasseerbaar, met duidelijkere referenties naar de genres waarop Scrimshire zich inspireert. Of The Hollow beter is dan zijn voorganger, is dan ook moeilijk te zeggen aangezien ze beide andere nadrukken leggen maar tegelijkertijd duidelijk door dezelfde artiest werden gemaakt. Feit is dat het beide goede (weliswaar niet over de hele lijn even interessante) platen zijn die een artiest laten horen die zijn eigen weg zoekt in verschillende genres zonder daarbij aan toegankelijkheid en catchiness in te boeten.

Kortom, als u van vette grooves, funk, soul en triphop met originele invalshoeken houdt, dan moet u The Hollow op z’n minst eens een luisterbeurt gunnen (wat overigens kosteloos kan op ’s mans bandcamp). Als u daarenboven artiesten als Bonobo, Quantic, Cinematic Orchestra en Zero 7 hoog aanschrijft, moest u al in de platenwinkel staan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 16 =