James Ferraro :: Far Side Virtual

Hippos in Tanks, 2011

James Ferraro is wat men noemt, “ne moeilijke”. Zijn
albummanifesten zijn amper leesbaar, zijn houding tegenover onze
consumptiecultuur vrijwel niet te ontcijferen en zijn nummers zo
diffuus, eclectisch en geflipt dat wij begot niet weten
wat nu wel of niet ironisch bedoeld is. En toch volhardt de man
erin conceptuele, retrofuturistische, rond geluiden die je hoort in
nachtwinkels, tandpastareclames en VHS-cassettes opgebouwde
toekomstvisies op band, cassette of plaat te zwieren waarvan een
mens niet eens kan vermoeden of ze nu u- dan wel dystopisch bedoeld
zijn. Om u maar eens met een weetje te verblijden: Ferraro beweert
dat de opbrengsten van zijn jongste (en tot nog toe beste) album,
‘Far Side Virtual’ zullen gaan naar de plastische chirurgie die
zijn gezicht zal ombouwen tot dat van Princess Diana. Say
what?!

In concreto komt het er echter gewoon op neer dat de man met
springerige geluidjes uit nieuwerwetse MIDI-machines en steeds
terugkerende robotstemmen blitse composities opbouwt die twijfelen
tussen ambient, smooth jazz, performance art, sci-fi en
elektronica. Nu ja, “gewoon” is bij James Ferraro altijd relatief.
Je zou zijn muziek kunnen zien als een ode aan all things
Coca-Cola, voedingsmachines, Gameboy Colors, Japanse game shows,
Hallmark, Blu-ray, iPad, hovercrafts en teleportatiemachines;
toekomstvisies uit de jaren ’80 die middenin de hedendaagse
realiteit staan, zodat je nooit weet wat heden, verleden, wens,
voorspelling, vrees, verlangen of pure realiteit is. ‘Far Side
Virtual’ is een complexe, pretentieuze, belachelijk ambigue
voorstelling van onze hedendaagse kapitalistische maatschappij en
neemt nergens gas terug in de sérieux waarmee dat alles wordt
voorgesteld, hoeveel humor Ferraro ook gebruikt. “Euh”?
Precies!

Om maar te zeggen: wij hebben écht geen zin om dat allemaal tot
in de puntjes te gaan analyseren. ‘Far Side Virtual’ is de ultieme
postmoderne plaat, waarbij je het antwoord dat een mens toch graag
verkrijgt na een analyse, nooit kan vinden. Alles staat op zijn
kop, niets is onmogelijk en betekenis komt voort uit de al dan niet
willekeurige opeenstapeling van symbolen, logo’s, melodieën,
effecten en indrukken; zelfs wat betreft de inbreng van de artiest
kan je in feite nergens zeker zijn. Alleen God en James Ferraro
weten hoe zijn nummers tot stand zijn gekomen. (Over logo’s
gesproken: ‘Far Side Virtual’ zou de perfecte soundtrack zijn bij
‘Logorama’, de Oscarwinnende Franse kortfilm uit 2009.) De enige
relevante vraag die nog rest is dan ook meteen de meest
belangrijke: is dit – alle moeilijkdoenerij, (pseudo)filosofische
bespiegelingen en beloften van plastische chirurgie terzijde – nog
wel goeie muziek?

Hewel, ja! Wát James Ferraro ons precies duidelijk wil maken
over de planeet waarop wij leven is mij tot op heden nog steeds
niet duidelijk, maar ‘Far Side Virtual’ slaagt er wél met verve in
om de sfeer te creëren van, laat ons zeggen, de Disney-adaptatie
van een George Orwell-roman. Aldous Huxley verteld door Lesley-Ann
Poppe. Het CNN-journaal met Rambo in de hoofdrol. Je wordt vanaf de
eerste noten van ‘Linden Dollars’ meteen naar een parallel
universum gekatapulteerd waarin niets onmogelijk is, alles kan en
op elke straathoek posters van Steve Jobs hangen. Of dat nu creepy
of oppeppend is, moet u zelf uitmaken, maar opwindend is het
alleszins. Of kent u veel nummers die het Windows-geluidje in hun
melodie gebruiken en dat ook doen wérken? Ferraro neemt een stap
weg van de nog stukken meer krankzinnige lo-fi drones van ‘Citrac’,
‘Discovery’, ‘On Air’ of ‘Feed Me’, en giet zijn loco
gedachten in gepolijste, sfeervolle, bij momenten onzalig catchy
nummers.

Of u zich wil blootstellen aan de paranoïde waanvoorstellingen
van ‘Far Side Virtual’, laat ik gerust aan u en uw psychiater over.
Weet gewoon dat James Ferraro één van de meest koppige, nukkige,
onuitstaanbare en interessante undergroundartiesten is die vandaag
aan het werk is. Zie zijn nummers als composities, geluidsnovelles,
performancestukken of desnoods als rondhuppelende laser
sharks
, het kan mij al niet schelen. Maar geef ze een kans,
want alle gekheid op een stokje blijft ‘Far Side Virtual’ ook na
vijfentwintig hoogst verwarrende luisterbeurten een uniek stukje
experimentele muziek met een heerlijk bevreemdende emotionele (die
finale van ‘Earth Minutes’!) impact. Als u net als wij nooit lsd
heeft genomen: de muziek van James Ferraro is een net zo effectief
en nét iets minder gevaarlijk alternatief. Smakelijk!

http://hipposintanks.net/artists/james-ferraro/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =