Ducktails :: St. Catherine

Juffrouw? We zijn Mondanile weer kwijt.

Met hun vijfde cd tuimelen Matthew Mondanile en zijn Ducktails weer way down the rabbit

hole van de psychedelische poprock. Ariel Pink, Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en

ook Real Estate (bij wie

Mondanile fulltime gitaar speelt) snorden eerder al diverse identiteiten op in die koortsdroom. Matt

plaveide er telkens obstinaat zijn eigen weg: met de Ducks zette hij steevast koers richting

pastorale melancholie.

St. Catherine beschrijft nogmaals dat pad door de botanische tuinen van Mondaniles eigen

bedauwde brein. Ditmaal wordt hij vergezeld door Rob Schnapf, de producer die dik vijftien jaar

geleden mooie dingen deed met Elliott Smiths Either/Or en XO. Schnapfs

aanwezigheid laat zich duidelijk merken: de korrels lo­fi die je tijdens een luisterbeurt van

Ducktails’ vorige platen in je oren aantrof, zijn op St. Catherine vervangen door een uitgepuurde,

glibbergladde sound. Het was al voorgekauwd, maar dankzij Schnapf entert Ducktails’ comfort

food je lichaam nu nóg vlotter.

Of dat per se slecht is? Welnee. Single “Headbanging In The Mirror” bedwelmt je met geurige,

warmbloedige vibes, zoals “Hamilton Road” dat in 2011 ook al deed. “Surreal Exposure” is een soufflé van

een nummer en na “In Heaven’s Room” ben je alles vergeten wat aardrijkskundeleraars en Frank

Deboosere je ooit vertelden.Onthoud: jonge briesjes worden gewoon gevormd door de etherische

stem van Julia Holter en de strijkstokken van Chris Votek en Andrew Tholl.

Ducktails maakt mooie muziek, maar wordt vaak verweten van inspiratie te zijn verstoken.

Niet alles op St. Catherine kan dat bezwaar weerleggen. Het is, in een aantal opzichten, een plaat

die wil onthechten. De liedjesteksten, genre “Nothing less and nothing more/Don’t know what else

to do” (“St. Catherine”), willen alleszins al niet te veel benoemen. De melodieën? Die dingen naar

een glimlach dan wel een traan, maar zelden kunnen ze een huiszoekingsbevel voorleggen om je

hele gemoedstoestand overhoop te halen. De perstekst bij de plaat en de tracktitels benadrukken

graag dat het album op verschillende locaties werd opgenomen ­ Mondanile was het voorbije jaar

op tournee met Real Estate ­ maar die diversiteit sijpelt niet door naar de nummers. De bijdragen

van verschillende muzikanten zoals James Ferraro op “Headbanging In The Mirror” helpen, maar

toch krijgen we te vaak een Ducktails­doet­Ducktails­gevoel. Om maar te zeggen, St. Catherine

zal weinig mensen van hun sokken blazen.

Wat dan toch op een goede, ‘kijk eens aan!’­manier tot fronsen stemt, is het verrassend

aanwezige “Into The Sky”. De drum kletst een tikje luider en het ruigere gitaarwerk doet

Mondaniles hangmat af en toe gevaarlijk schommelen. Het is het flagrantst prog­rockgetinte

nummer uit Ducktails’ catalogus tot nog toe, en je wil meer van waar dat komt.

Tot dan moet je het stellen met een aantal degelijke singles. Bij gebrek aan groeinummers

blijft “Into The Sky” het spannendste nummer op de plaat. Dat het doet verlangen naar de

volgende Ducktails, zegt veel over Mondaniles muzikale potentieel, maar evenveel over de mate

waarin hij dat hier aanspreekt. Anders gezegd, op zijn volgende cd mag Mondaniles hangmat een

three­sixty doen, of we zijn allemaal het bos in.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =