Hot Graves :: Knights In White Phosphorus

Northern Heritage Records, 2011

Deze relatief jonge band (anno 2008) uit Florida bouwde de
voorbije jaren op een erg old school manier aan haar
carrière: eerst werden er wat demo’s en singles uitgebracht,
vervolgens werd er getoerd, en nu wordt er dus een langspeelplaat
op de wereld losgelaten. Deze aanpak heeft zijn nut al veelvuldig
bewezen, en past ook bij een band die muziek speelt die ook zijn
impact niet meer hoeft te bevestigen. Toch zullen er nog redelijk
wat mensen hun wenkbrauwen fronsen als ze deze rauwe thrashmetal
voor het eerst horen.

Met Havoks ‘Time
Is Up
‘ hebben we dit jaar de laatste degelijke plaat van de
meer gelikte retrothrashgolf gehad. Gelukkig voor ons borduurt Hot
Graves daar niet op verder, zij werken eerder regressief: grover,
rauwer, lomper is het motto. Opvallend is dat het drietal bewust
voor de zogenaamde d-beat kiest. Dat is een aan punk
ontleend drumpatroon dat simpel is maar, mits strak en hard
gespeeld, erg opzwepend.

De ‘d’ in de naam staat trouwens voor Discharge, de Britse
oercrustpunkers, die een grote muzikale invloed hadden op de
embryonale black- en thrash-metalgroepen. Hot Graves grijpt
feitelijk zeer nadrukkelijk terug naar die periode, ondertussen al
bijna drie decennia geleden. Dat doen ze ook in de ironische
teksten die allemaal bol staan van simplistische satanismeclichés.
Of wat dacht je van pareltjes als ‘I Claim Your Blood (In the
Night), ‘Worship the Goat’ of ‘Get Killed Tonight’?

Deze vijftien nummers bezitten allemaal een viscerale kracht die
rationele beslommeringen over muzikaliteit of boodschap geen enkele
kans geven. Brullen, pogoën, windmillen en op je borstkas
timmeren: daarvoor krijg je gelegenheid genoeg. Het is pas als het
stof weggezakt is na de tiende beluistering of zo dat je enkele
lucide ideeën krijgt over waarom dit zo goed en zo krachtig is, en
andere hedendaagse thrash, nou ja, trash is.

Ten eerste is er die onklopbare d-beat: ze houden het opzwepende
tempo consequent vol, maar de drummer weet toch in ieder nummer wel
zijn accenten te leggen. Dat geldt trouwens niet alleen voor de
drummer. Op deze plaat passeren veertien snelle (en één slepend
trage) metaltracks de revue in veertig minuten tijd, en de meeste
zijn perfect van elkaar te onderscheiden. Chapeau daarvoor.

En hoe doen ze dat? Vaak door gewoon lekker traditioneel te
werken, met een verstaanbaar en mee te brullen refreintje. Luister
maar naar onweerstaanbare krakers als het groovy ‘Kill For
Satan’ of het uiterst moordlustige ‘Total War’. Altijd hetzelfde
zou maar saai worden. ‘Rotted’ en ‘F.O.A.D’ bevatten dan ook enkele
goed gemikte tempowijzigingen die – ingeleid door een vettig
uuugh – je schedelpan een oplawaai verkopen en de tonus
van je nekspieren over de rooie jagen.

Langdradigheid wordt vermeden doordat de nummers hooguit drie
minuten duren, soms zelfs minder. Als een song geen tweede strofe
of geen solo nodig heeft, dan komt er ook geen in. Toch staan er
wel degelijk enkele smakelijke solo’s en bruggetjes op ‘Knights In
White Phosphorus’. Dat de riffs van Myk Colby sterk zijn moest ik
waarschijnlijk niet meer vermelden, maar zijn vingers blijken ook
behoorlijk snel langs de freths te kunnen vliegen als dat
zo gewenst is. Zijn vocals zijn wat eentoniger, maar passen bij de
muziek: een echoënde schorre grunt die nog verstaanbaar
is.

Hopelijk ben ik voldoende duidelijk geweest: ‘Knights In White
Phosphorus’ is een niet te missen plaat voor iedereen die zijn
metal bloeddorstig en direct lust, ook al is het misschien maar
voor af en toe. Dat kan dan net zo goed op een wazige vrijdagavond
zijn, na een woelige week, of op een mistige maandagochtend
onderweg naar de hel. Hopelijk komt Hot Graves snel naar Europa,
want ik voel een dringende behoefte om blauwe plekken verzamelen in
de feestelijke moshpit die deze muziek moet opleveren.

http://www.myspace.com/hotgraves

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 5 =