In het promoblaadje van Ebonylake bestempelt het label hen als
“not easy listening black metal”. Voor een keer klopt deze
omschrijving als een bus. Het duo, dat van start ging in de jaren
negentig, presenteert een vorm van black metal aangedikt met
elementen uit avant-garde en filmmuziek. Alles wordt op zo’n
langgerekte en fragmentarische wijze gebracht dat het album, dat
zich over vijfenzestig minuten uitrekt, een bittere pil is geworden
om te slikken. ‘In Swathes of Broothing Light’ heeft tijd en een
luisteraar met open geest nodig om te groeien.
In 1997 liep de band tegen een gesloten deur aan toen hun debuut
‘On the Eve of the Grimly Inventive’ lauw werd onthaald in een
metalscène die niet klaar was voor zoveel non-conventionaliteit.
Twaalf jaar later proberen ze het moedig nog eens met deze ‘In
Swathes of Broothing Light’. Een claustrofobische drugstrip die
niet zou misstaan als soundtrack bij en verhaal van Edgar Allan
Poe. Of zoals de band het zelf graag omschrijft: “een door absint
gevoede losbandige trip door Engelse excentriciteit. Ondertussen de
zielen van dode poëten oproepend.”
Klinkt allemaal nogal ingewikkeld en net daardoor is het een
omschrijving die hout snijdt. De tien creaties – compacte songs kan
je ze niet noemen – zijn zo gecompliceerd dat je soms letterlijk
begint te kronkelen van onbehagen als je ze in één ruk probeert af
te luisteren. Slechts na enkele vermoeiende luisterbeurten dringt
de boodschap echt door en raak je zelfs lichtelijk gehypnotiseerd
door de unieke sfeer.
We beginnen vooral te genieten vanaf ‘In Swathes of Broothing
Light Skeletal Birds Scratch at Broken Windows’. Een onmogelijke
songtitel, maar qua muziek een begeesterend werkstuk door de
grimmige sfeer en vele tekstherhalingen. Die herhalende,
hypnotiserende tendens wordt daarna hardnekkig vastgehouden en
uitgewrongen tot de allerlaatste druppel. En deze vaststelling
vormt voor de plaat uiteindelijk het grootste probleem. Ieder
geluid wordt zodanig gerekt dat de potentieel goede ideeën
regelmatig ten onder gaan.
Toch blijft er voldoende over om Ebonylake’s tweede te
bestempelen als een beloftevolle nieuwe ontwikkeling voor de band.
We houden van het poëtische, het originele en schizofrene karakter
van de muziek. Bovendien schiet er regelmatig een referentie naar
Aborym door ons hoofd. De Italiaanse band die ons vorig jaar met
het fantastische ‘Psychogrotesque’ ook al op een spannende
horrorsoundtrack trakteerde. Bij Ebonylake zijn de ideeën even
goed, maar minder geniaal verwerkt.
