Your Highness :: Cults ‘n’ Cunts

Eindelijk eens een Belgische band die als Kyuss en consorten klinkt! Your Highness was meteen in de running voor de titel van vaderlandse stonertrots, maar jammer genoeg aapt het Antwerpse quintet zoals veel collega-bands iets te veel zijn grote voorbeelden na. Met de gevolgen van dien.

Laat Kyuss niet de enige referentie zijn. Cults ’n’ Cunts schiet ons niet alleen naar de kurkdroge woestijn rond Palm Springs, maar even goed naar de in wietrook gehulde repetitiekoten van Electric Wizard ("Through The Eyes Of The Beast") en High On Fire ("Pagan Warrior"), of naar het grauwe Birmingham van Black Sabbath ("Hoogheid"). Met de snelheid en de heaviness van Entombed erbovenop krijg je een behoorlijk robuuste sound. Your Highness is zware kost.

Vanaf de eerste minuut van de plaat word je Kadhafi-gewijs gemolesteerd door het gitaargehak van Jean Van Assche en Bart Struyf. Met de volumeknop opengedraaid zal de aanzwellende kolossale sound in opener "Through The Eyes Of The Beast" door het hele lichaam daveren. Ook het loodzware "Pagan Warrior", waarin een verwoestende snelheid centraal staat, blaast ons uit onze schoenen. Een meer dan stevige eerste indruk dus. Als je drie gepaste adjectieven zoekt om High On Fire meteen samen te vatten, neem dan "lomp", "scheurend" en "stampend". Het zijn echter ook de eigenschappen die na de tweede luisterbeurt gewoontjes zullen overkomen.

Akkoord, ook bij Your Highness staat de riff centraal. Dat had dé R-I-F-F moeten zijn; meestal hoor je maar riffs met kleine lettertjes. De Antwerpenaren hebben helemaal niet de moddervette gitaarlijnen aan elkaar geregen, die zich op zijn Kyuss’ en Electric Wizards als mantra’s in het hoofd herhalen. Met wat meer afwisseling in het gitaargeweld hadden "Gut This City", "The Rivening" en het titelnummer ongetwijfeld meer aanstekelijk en boeiender geklonken. De gitaarriedeltjes stralen soms de eindeloze saaiheid van het Californische woestijnlandschap uit. Nog een euvel van Your Highness is de monotoon klinkende brulboei Ben Baert. Ondanks het solowerk halverwege de plaat — iets waar we toch nog een vette kluif aan hebben — komt Klaas Vaak al langs.

Maar blijft u gerust nog even zitten.

De monsterlijk goede afsluiter "Hoogheid" is best een interessant nummer. Het klinkt bijna als pure heavy blues, met andere woorden retro-stoner om de nekspieren volledig los te gooien. Verrassende tempoveranderingen, non-stop donderende drums en de ene op Tommy Iommi-leest geschoeide riff na de andere: dit nummer blijft als ultrasterke powerlijm in de hersenpan plakken. Het langste nummer van de plaat onderscheidt zich overduidelijk van de rest. "Er boenk op", noemen ze dat.

Als er één ding is dat het eerste en het laatste nummer op Cults ’n’ Cunts bewijzen, dan is het wel dat artiesten beter wachten tot de creatieve muze passeert. Dit allesbehalve originele album bevat dan ook iets te veel eenheidsworst, maar er is nog veel hoop voor de toekomst!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 2 =