Wilco :: The Whole Love

dBpm Records, 2011

Laten we wel wezen, na ‘A Ghost Is Born‘ werd
Wilco een nieuwe band. Jeff Tweedy klauterde uit de slangenkuil van
z’n hoofd en de sound van het sextet uit Chicago vervelde tot pure
pop. Minder drones en meer kwikzilveren melodieën. Minder
jam en meer song. Meer Lennon dan Yorke, quoi.
Maar kijk, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na het
spiegelgladde en rimpelloze ‘Wilco (The Album)
bevaart de band weer woeliger, avontuurlijker wateren. Het
resultaat is hun spannendste plaat in jaren!

Want geef toe, hoezeer de songs van hun vorige twee platen ook
fonkelden, het klonk allemaal net iets te ongevaarlijk. De angels
waren chirurgisch verwijderd en het emotionele mijnenveld van
Yankee Hotel
Foxtrot
‘ transformeerde tot een groene alpenweide zonder adders
onder het gras. Denk echter niet dat ‘The Whole Love’ een complete
stijlbreuk is met het tweeluik ‘Sky Blue Sky‘-‘Wilco
(The Album)’. De plaat is eerder een gulden middenweg dan een
radicale koerswijziging: nog steeds poppy dus, maar met een lef,
weerbarstigheid en zin voor avontuur die we de voorbije jaren
moesten missen.

Neem nu opener ‘Art of Almost’: beginnen met unheimlich
gekraak en gepiep à la ‘I Am Trying To Break Your Heart’ om via
klatergouden zanglijnen, puntige synths en vinnige
krautrockpercussie toe te werken naar een onstuimige gitaartornado
waarin Nels Cline al z’n duivels ontbindt. Wilco als kameleon die
een handvol keer van kleur verschiet binnen dezelfde song en er nog
een coherente oplawaai mee smeedt ook. Om duimen en vingers bij af
te likken. Idem voor single ‘I Might’: een speelse en dartele, maar
tegelijkertijd dwarse en tegendraadse popsong. Wilco durft z’n
songs eindelijk weer te saboteren.

Een plaat lang bewijst Tweedy dat je niet hoeft te worstelen met
de muizenissen in je hoofd om een emotioneel doorwrocht, ambitieus
en diepgravend album te schrijven. Zelfs de songs waarboven de
hemel het blauwst kleurt (‘Sunloathe’, ‘Dawned on Me’, Open Mind’)
zitten tjokvol details en smeulende gitaarnoise, waardoor ‘The
Whole Love’ bijna nooit vrijblijvend of mooi zonder meer klinkt.
Gedurfd zonder hermetisch te worden, popgevoelig zonder banaal te
zijn: tijdens grote delen van de plaat is Wilco opnieuw de
volleerde koorddanser van ‘Yankee Hotel Foxtrot’.

En het alt.country-label dat Wilco zo vaak krijgt opgekleefd? De
lang uitgesponnen afsluiter ‘One Sunday Morning (Song For Jane
Smiley’s Boyfriend)’ en het titelnummer met z’n cirkelende
gitaarmotiefjes en harmonieuze samenzang zouden nog in dat
bruingerookte hokje kunnen worden ondergebracht, maar feit is dat
Wilco net als My
Morning Jacket
dat etiket al lang van zich afgeworpen heeft.
Meer zelfs, zelden hoorden we de band van meer walletjes eten als
anno 2011.

Akkoord, misschien is niet elke song een ontegensprekelijk
hoogtepunt als op ‘Yankee Hotel Foxtrot’, maar wat geeft het? ‘The
Whole Love’ is namelijk de symbiose die we nooit mogelijk hadden
geacht: avontuurlijk en gedurfd, maar toegankelijk en instant
genietbaar. Nu Tweedy schoon schip heeft gemaakt in z’n bovenkamer
en tegelijkertijd stoorzender durft te spelen, ligt de wereld meer
dan ooit aan de voeten van Wilco. Geen geringe prestatie voor een
band die al bijna twintig jaar bestaat!

http://wilcoworld.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − twaalf =