In een vorig leven luisterden ze naar de naam Harris Tweed en sinds zangeres Cherilyn MacNeil van Zuid-Afrika naar Berlijn verkaste, is de groepssamenstelling ook wat aangepast, maar toch klinkt Dear Reader op hun derde plaat (de tweede onder de huidige groepsnaam) vooral nog steeds als Dear Reader. En dat is maar goed ook.
Een blik op de tracklist van Idealistic Animals wekt de indruk dat je te maken hebt met een bizar conceptalbum dat opgebouwd is rond het dierenrijk. Maar niets is minder waar, want volgens het promopraatje is Idealistic Animals een break-up record, en dan nog niet eens een over verloren liefde. Neen, dit is een plaat over het verlies van het geloof in God. Zulke omschrijvingen durven bij ondergetekende wat scepsis opwekken, maar gelukkig blijkt die ongerustheid hier al gauw ongegrond. Idealistic Animals is namelijk in de eerste plaats een aangename popplaat zoals we die van Dear Reader gewend zijn. Maar het is dus ook een plaat over een van de diepmenselijke angsten waar iedereen weleens mee geconfronteerd wordt: verregaande twijfels over de zin van ons bestaan. In het geval van MacNeil, in een niet zo ver verleden een erg devote gelovige, zorgden die twijfels er voor dat ze haar geloof in God losliet.
Dat zo’n spirituele crisis je leven overhoop haalt en een gapende leegte nalaat, is logisch. De parallellen met liefdesverdriet zijn dan ook niet ver te zoeken. MacNeil probeert op Idealistic Animals in het reine te komen met het idee dat er helemaal geen zekerheden zijn en dat er geen hoger doel is, enkel chaos. Met die gedachte in het achterhoofd verwacht je wanhoop en twijfel te horen op het album, maar Dear Reader brengt — op het eerste gezicht toch — precies het tegenovergestelde: een zelfverzekerde plaat die barst van de joie de vivre. Rijkelijke, warme arrangementen, levendige melodieën en de immer opgewekte, zoetgevooisde stem van MacNeil, Idealistic Animals heeft het allemaal. Op "Kite (Soon We’ll Light Up)" krijgt MacNeil zelfs vocale ondersteuning van een heus koor — een overblijfsel uit haar gelovige periode?
De twijfel klinkt misschien niet door in de muziek, maar de teksten zijn er helemaal van doordrongen. In "Mole (Mole)" beschrijft MacNeil hoe de duisternis haar insluit en plots klinkt deze plaat niet meer zo zorgeloos. Zo gaat het maar door: in "Man (Idealistic Animals)" smeekt MacNeil dat iemand haar de zin van het leven toont en merkt ze ook op dat "some peace and quiet would do fine". Achter de lichtvoetige arrangementen schuilen keer op keer donkere gedachten. Het springerige "Bear (Young’s Done In)" gaat over de angst voor ouder worden en ook de ondertitel van "Giraffe (What’s Wrong With Us)" spreekt boekdelen.
Dear Reader vuurt op Idealistic Animals een spervuur van levensvragen af, maar biedt geen antwoorden. Gelukkig verzacht muziek de pijn en dus valt er gedurende een veertigtal minuten mee te leven dat er gewoon geen antwoord is. Wat de dieren in de songtitels daar nu precies mee te maken hebben, daar zijn we helaas nog steeds niet achter, maar who cares? Idealistic Animals is gewoon een mooie plaat en er zijn zo al genoeg vragen om over te piekeren, toch?
