Lamb :: 5

Eenvoud siert het leven. Waar nummer vier nog het melodramatische Between Darkness And Wonder als titel meekreeg, heeft Lamb zijn vijfde vrucht eenvoudigweg 5 gedoopt. Bescheidenheid of gebrek aan inspiratie? Aan de nummers te horen, valt het tweede te vrezen.

Het heroïsche sentiment van Lambs “Gorecki” heeft een hele generatie pubers over hun eerste liefdes heen geholpen. Met “Gabriel” deed een volgende generatie dat nog eens dunnetjes over. Twee nummers volstonden om het electroduo uit Manchester tot een Grote Naam te maken. Het is meteen ook de achilleshiel van de band. Vraag het brede publiek een derde Lambnummer op te noemen, en de kans is groot dat een vertwijfeld stilzwijgen u ten deel valt.

Nochtans had het best anders kunnen lopen. Het eveneens Lamb getitelde debuutalbum was een opwindende, slepende mix van triphop en drum ’n bass, gemengd met jazz en klassieke elementen. De plaat liet verwachting en belofte optekenen. Daarna bleek helaas het vet van de soep. De drie volgende albums stonden vooral bol van een slaapverwekkende mediocriteit, het verkoopsucces van “Gabriel” ten spijt. Enkel live kon Lamb nog potten breken. In 2004 bleken Andy Barlow en Lou Rhodes uiteindelijk op elkaar uitgekeken en ging elk zijn eigen weg. Verwachting en belofte waren toen enkel nog een vage herinnering.

Na een eerste, aarzelende toenadering in 2009 en een uitgesponnen reeks concerten in 2010 is Lamb nu terug met 5. Volwassener, meer ervaren — zowel Barlow als Rhodes hebben uitgebreid aan andere projecten gewerkt –, maar helaas weinig geïnspireerd. Een slechte plaat kunnen we 5 niet noemen, maar ook deze keer heeft Lamb de dodelijke middelmaat niet van zich af weten te schudden.

Neem nu “Another Language”, het openingsnummer van 5. De onregelmatige beat, Rhodes’ vibrerende stem, een flinke dosis synthetische bliepjes. Toegegeven, het klinkt allemaal best aardig en vertrouwd. Maar voor dat soort adjectieven hollen we niet meteen naar de platenboer. Zeker niet als het eerste album van de band termen als “zinnenprikkelend” en “hypnotisch” ontlokte. “Build A Fire” en “She Walks” vallen ten prooi aan diezelfde meanderende voorspelbaarheid. Erger wordt het nog bij “Back To Beginning”. Lamb heeft Damien Rice nog eens van stal gehaald om een tenenkrullende vocale bijdrage te leveren. Rice’ enige verdienste bestaat erin dat we Lou Rhodes’ stem meteen weer een stuk meer gaan appreciëren.

Toch is 5 geen volledige slechtnieuwsshow. Zo blijven Barlow en Rhodes op hun best wanneer ze de soberheid omarmen, wat ze op dit album bij herhaling doen. Grote emoties behoeven geen grootse arrangementen. Dat bewijzen spaarzaam aangeklede nummers als “The Spectacle” en “Strong The Root”. “Existential Itch” heeft dan weer een lichtvoetige charme waartegen zelfs het venijnigste ochtendhumeur het onderspit moet delven.

En dan “Last Night The Sky”; het enige nummer op de plaat dat moeiteloos voor Lamb Grand Cru doorgaat. “Last night the sky was greyer than the grave / Clouds so gloomy they put a fear in me”, zingt Rhodes en je voelt de onweerswolken onderhuids samenpakken. De beat is dreigend, Rhodes’ stem meer dan ooit gloomy en de sfeer van begin tot einde ijzingwekkend. Had 5 dit niveau constant aangehouden, dan spraken we nu over een wereldplaat.

Ondanks die lichtpuntjes kunnen we 5 echter geen geslaagde plaat noemen. Niet voor een band als Lamb. Koesterden we te hoge verwachtingen? Misschien, maar enkel omdat we weten waartoe het tweetal in grootse vorm in staat is, zoals “Last Night The Sky” nog maar eens aantoont. Ook voor 6 blijven we de hoge verwachtingen dus aanhouden. Al was het maar omdat we de volgende generatie pubers niet in handen van Justin Bieber en consoorten willen overlaten om hun liefdes te verwerken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =