Deadbeat :: Drawn and Quartered

Drawn and Quartered, de titel van de nieuwe Deadbeat, refereert aan de middeleeuwse folterpraktijk to be hanged, drawn and quartered. Hierbij werd de veroordeelde opgehangen en gevierendeeld. Deze vrij sinistere, haast macabere taferelen passen perfect bij de aardedonkere dubtechno van dit album.

Dubtechno? Dit genre zag begin jaren negentig het leven in de kelder van de Duitse pionier Moritz Von Oswald. Daar richtte hij samen met zijn kompaan Mark Ernestus het label Basic Channel op. Hun gelijknamige muziekproject koppelde logge dubklanken uit de jaren zeventig aan kale Detroit Technotoetsen. Al snel ontwikkelde zich een heuse scène in het kielzog van dit duo. Vaak ging het om goedkope imitaties, maar hier en daar doken er ook interessante artiesten op die het genre verder op sleeptouw namen. De Canadees Scott Monteith behoort tot deze laatste categorie. Onder zijn schuilnaam Deadbeat leverde hij in het verleden al een handvol schitterende platen af vol galmende, in dub gedrenkte techno. Onlangs richtte de man zijn eigen label BLKTRZ op en met Drawn and Quartered verschijnt daar nu ook een eerste album.

Ook voor deze plaat geldt het motto “It’s techno, but not as you know it”. Vergeet het beeld van een feestende menigte, denk eerder in de richting van spookachtige ruimtes, akelige akkers of nauwe stegen. Als een ware vampier toont ook Drawn and Quartered pas na middernacht zijn ware gelaat, als de harmonie inslaapt en de onrust opstaat. Zo wordt opener “First Quarter” ingeleid door een minutenlange drone om je dan achter te laten in een vacuüm waar koele dub weerklinkt. Als een geoefend archeoloog legt Monteith hier de wortels van dat oude genre met precisie bloot.

Deadbeat doet geen toegevingen. Zijn eigen label geeft hem een vrijgeleide om helemaal zijn eigen ding te doen. Alle nummers zijn weloverwogen ineengestoken, waarbij de tienminutengrens telkenmale wordt overschreden. Ook muzikaal gaat er een enorme vrijheid uit van dit album. Het langzaam bedwelmende “Third Quarter” neigt bijvoorbeeld naar atmosferische ambient, gitzwart als de hoes van de plaat. Diezelfde sfeer keert terug aan het begin van afsluiter “Plateau Quarter”.

Op andere nummers hoor je dat Deadbeats dubtechno duidelijke raakvlakken vertoont met de minimal-scene rond Richie Hawtin en Ricardo Villalobos. Zoals in “Second Quarter”, wanneer het lome tempo — licht — omhoog gaat en zowaar een dansbare beat aan de oppervlakte komt. Ook tijdens “Fourth Quarter” wordt het tempo nog eens opgedreven, ditmaal tot net boven het trip-hopniveau. Deze tracks vormen een welgekomen afwisseling in het dense geheel.

De enige kritiek die kan geuit worden, is dat Drawn and Quartered niet meteen de meest vernieuwende plaat is. Belangrijk, zeker in elektronicaland waar iedereen een arm veil heeft voor de meest blitse blieps en beats. Maar misschien moet er ook in dat segment maar eens respect komen voor dit soort artiesten die een kenmerkende stijl hebben en slechts variatie aanbrengen naargelang de eigen intentie en niet naargelang het geluid van de dag. Zolang dat zulke coherente en verslavende albums als dit oplevert, waar het vakmanschap van afdruipt, kan de vernieuwing ons alvast even gestolen worden.

Conclusie? Drawn and Quartered vormt een perfecte introductie tot de dubtechno. Het is niet meteen de moeilijkste plaat in het genre — geloof ons, er bestaat nog veel zwaardere stuff — en ze biedt de nodige variatie zonder aan kwaliteit in te boeten. Maar ook de liefhebbers kunnen dit album zo in het rek plaatsen, naast het betere werk van Monolake en Vladislav Delay. Enkel tere zieltjes houden zich best afzijdig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 9 =