Washed Out :: Within and Without

Fijn, zo’n coverfoto die een goeie indicator is van wat er op het cd’tje staat: Within and Without klinkt een beetje gelukzalig, zweverig en wazig. En voor u daar van wegloopt: dat lijkt wat ons betreft op het postorgastische tafereel op de cover. En voor u daar dan weer van wegloopt: topalbum!

Er is iets vreemds aan de hand in hippemuziekland. Men zou het ver doorgeslagen ironie kunnen noemen: zo fout dat het weer goed wordt. In trainingspak rondlopen is fout, maar als het in een echt foeilelijke, lawaaierige kleurencombinatie is, ben je een trendsetter: die dingen. De eighties worden nogal eens vrolijk verguisd, maar het aantal alternatieve artiesten die weten te scoren met alles wat we liever dachten te vergeten, is al lang niet meer op twee handen te tellen. Eighties-synthesizers, geautotunede zang en plastiekerige gitaar- en saxsolo’s verdienden doorgaans pek, veren, hoongelach en chronische jeuk op een onbereikbare plaats, maar zo’n Bon Iver oogst bakken respect en lof voor hoe hij dit alles combineert in het fantastische "Beth/Rest". Ook Washed Out flirt met de gladde, zweverige kitsch, maar blijkt na enkele beluisteringen ontzettend verslavend te zijn.

Within and Without doet al bij de eerste tonen vermoeden dat ook Washed Out (né Ernest Greene) een batterij vintage Casios, Rolands en Korgs op de kop heeft kunnen tikken. Of het juiste Ableton-instrumentenpakket op zijn laptop heeft staan. Alles galmt en glinstert een beetje wazig voorbij. Muziek als een vervaagde polaroid van een vakantie waar je eigenlijk te jong voor bent om ze je nog te herinneren.

Op het eerste gehoor zou je met wat slechte wil Washed Out dan ook muzak voor hipsters of wat fletse Moby-toestanden kunnen noemen, maar wie even de oren spitst, hoort dat er veel meer dan dat aan de hand is. In zijn geheel kabbelt Within and Without inderdaad vrij rustigjes voorbij en is het album voorbij voor je er erg in hebt. Greene weet echter meer dan genoeg prikjes of accenten toe te voegen om meer dan geluidsbehang te produceren. Ambient, maar met weerhaakjes. Popmuziek, maar dan gedempt onder een dikke deken van dromerigheid.

Zo lijkt "You and I" drie minuten lang erg gezapig voort te wiegen, met af en toe een nieuw synthgeluidje erdoor, tot een korte rap voor extra spanning komt zorgen. "Eyes Be Closed" speelt met alles wat Intelligent Dance Music zo boeiend maar ondansbaar maakte en giet daar een stevige portie dub, droge percussie en galmende gitaren door om ergens tussen Sigur Ros en Talk Talk terecht te komen. Ook "Echoes"zweeft grotendeels rond in die regionen, maar klinkt dankzij spookachtige flarden percussie een stuk dreigender.

"Amor Fati" is het ongegeneerdst glad, maar blijft ook het hardnekkigst hangen. Het meest houden we van de plastiekerige strijkers, loungebeat en warme melancholie van afsluiter "A Dedication": een prachtsong die je als een warm donsdeken na een mooie dag helpt wegdromen.

Alle ironie en hipheid daar gelaten, maakt Washed Out eigenlijk een eigen variant op synthpop: weer zo’n genre waar elk normaal mens van gaat lopen (misschien durft de echte hipster nog net met een vette knipoog een flard Spandau Ballet of Jean-Michel Jarre door een feestmix zwieren). Nu durven wij ook wel eens zot te doen op "Gold", maar Greene draait gelukkig nog dertig extra jaren popmuziek en de nodige spanning en verrassing door zijn laptop, wat van Within and Without meteen een van de meer verslavende en geslaagde debuutalbums van 2011 maakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + zeven =