The Antler King :: The Antler King

Een nieuwe groep aan het Belgische muziekfirmament: The Antler King. Met hun mooie luisterliedjes wiegen ze de luisteraar zachtjes in slaap. Al is dat misschien niet helemaal het beoogde effect.

De koning der geweien, zo heeft het Gentse echtpaar Esther Lybeert en Maarten Flamand zichzelf gedoopt. Hun sporen verdienden ze elk op hun eigen terrein: Lybeert als pril zangeresje van Hooverphonic en later als singer-songwriter onder het pseudoniem Mrs. Hyde. Flamand koos intussen voor het hardere gitaargeweld bij bands als Cloon. De twee vonden elkaar toen Lybeert een band zocht rond Mrs. Hyde. Die naam wordt nu achterwege gelaten: het koppel treedt expliciet naar voren als duo onder de noemer The Antler King.

Een van de favoriete uitspraken bij goddeau is “wij hebben het altijd al gezegd!” Voor hun debuutplaat uitkwam, zagen wij The Antler King dan ook al aan het werk bij Theater Malpertuis in de voorstelling Send All Your Horses. Hierin verzorgden zij de live soundtrack bij een film van Nathalie Teirlinck. Het resultaat was een opeenvolging van sfeervolle liedjes, die nu — geflankeerd door nieuw materiaal — terug te vinden zijn op The Antler King.

Deze plaat is de perfecte soundtrack voor de slaapkamer: fijne, zachte nummers die zich als een donsdeken om je heen wikkelen. Man en vrouw vullen elkaar perfect aan: zij met haar heldere stem en mooie melodieën, hij met zijn opmerkelijke gitaarspel en stevige backings. Het resultaat zorgt voor nummers die elk een kleine soundtrack op zich zijn. Hoogtepunt op dat vlak is “Easier To Conceal”, een nummer dat vergankelijkheid en tijdloosheid combineert. “Time is ticking away”, zingt Lybeert en je voelt het in het trage ritme dat opvallend aanwezig is door het handengeklap van de band.

Lybeert en Flamand zijn geen groentjes op de Belgische muziekmarkt en dat toont zich in het schone volk dat ze op hun debuut hebben verzameld. Zo schreef Liza Verhaeghe, opgemerkt bij Barbie Bangkok, mee aan opener “Satchel”. Het fijne resultaat draagt het aroma van hotelkamers en passionele affaires. Op andere nummers, zoals “Alone”, passeren dan weer de Afrikaanse achtergrondzangers van Sioen of horen we percussioniste Eva Schampaert keukengerei molesteren (“Does Anybody”).

The Antler King is een fluwelen popplaat geworden, die nergens uit de intieme sfeer breekt. Lybeert en Flamand proberen wel alle kanten van het kleine uit te pluizen met de iets harder rockende cover van Luc Van Ackers “The Ship”, het poppy “Heroes” of het dramatische “No Colours No Shapes”. Maar ook al vullen ze de plaat nog met zoveel leuke ideetjes, echt losbreken doen ze nergens. Lybeert laat zich hier als zangeres van haar mooiste, maar ook meest eentonige kant horen. Nochtans bewijzen haar gastoptredens bij het losgeslagen collectief Flat Earth Society dat ze ook heerlijk kan krijsen.

Opmerkelijk is ook dat The Antler King zichzelf verkoopt als dé band van de samenzang. Daar is helaas weinig van te horen op plaat. Waar ze bij hun cd-voorstelling nog werden bijgestaan door het zevenkoppige Send All Your Horses-koor, horen we op The Antler King hier en daar wel wat meerstemmige begeleiding in “Silk Sounds” of “Hunter”, maar tot echt harmoniseren komt het bitter weinig. Wederom jammer, want inderdaad: goede samenzang is heerlijk en wordt te weinig toegepast in de Belgische muziek.

Het merendeel van The Antler King blijft ondanks enige monotonie vrij moeiteloos overeind. Lybeert en Flamand zijn bekwame songschrijvers en weten hun stemmen van mooie begeleiding te voorzien. De iets minder sterke nummers (“Morning Bell” en “#4.48”) worden daardoor wel meteen overbodig. Zonder film blijkt de groep net iets moeilijker stand te houden, maar het goede nieuws is: ze overleeft. Wie toch graag beeld krijgt bij de soundtrack, kan vanaf april terecht bij de herneming van Send All Your Horses.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 6 =