The Horrors :: Skying

Het is alweer vier jaar geleden dat The Horrors hun
licht geschifte debuut ‘Strange House
voorstelden aan de gewone sterveling. Het Britse vijftal ging toen
nog schuil achter een look die aanleunde bij die van The Cramps
(denk: getoupeerd vogelnestkapsel en zwart omrande ogen) en
bedenkelijke gothic pseudoniemen als Spider Webb, Joshua Von Grimm,
Coffin Joe, Farris Rotter en Tomethy Furse. Hun schreeuwerige en
chaotische garagepunk liet ons destijds achter met wijd
opengesperde ogen en lichte hartkloppingen. ‘Strange House’ was
kort, krachtig en explosief en deed de grond onder onze voeten
daveren.

Sinds 2007 is er veel gebeurd. Hun tweede album
Primary
Colours
‘ werd op algemeen gejuich onthaald, zanger Farris vond
eigen naam ‘Badwan’ al exotisch genoeg klinken en de wilde agressie
heeft plaats geruimd voor een subtieler en minder theatraal geluid.
Het is een evolutie die ook werd doorgezet op ‘Skying’. Onze
jongens zijn volwassen geworden en laten dat duidelijk horen op hun
recentste worp.

Aan de aftrap vinden we ‘Changing the Rain’, een
song met licht zeurderige en zoemende gitaargeluiden zoals we die
ondertussen gewend zijn. Door het begeleidende handgeklap, de
tamboerijnen en de funky drums maakt deze opener een dromerige en
zelfs barokke indruk, die moeiteloos wordt voortgezet in ‘You
Said’. ‘Dive In’ en ‘Still Life’ baden eveneens in een duistere,
romantische sfeer die bijwijlen overhelt naar het kosmische door de
vele tekstverwijzingen naar water, drijven, zweven of vliegen.

Wanneer ‘I Can See Through You’ wordt ingezet,
gebeurt er echter iets wonderbaars. Door de keyboard intro lijkt
het even alsof er een fout ninetiesnummer zit aan te komen. Wat
volgt is echter een opwindende – durven we het zeggen – vrolijke
song met knarsende gitaren en een explosief refrein. Badwan moet
wel gek zijn om dit niet uit te brengen als single. Het is een
energieke knaller die je de volumeknop een ruk naar rechts doet
geven en die nog lang blijft nazinderen.

Het is trouwens niet de laatste keer dat een intro
ons op het verkeerde been zet. ‘Oceans Burning’ lijkt eerst heel
lieflijk, maar eindigt onverwachts in een sublieme jam terwijl
‘Endless Blue’ heel ontspannen aanvangt met veraf klinkende
koperblazers om na anderhalve minuut om te slaan in een onvervalst
gitaarnummer dat het midden houdt tussen Smashing Pumpkins en
Sonic Youth.
Pas wanneer je het ‘what the fuck’ – gevoel hebt
overwonnen, zie je in dat dit simpelweg een oerdegelijke gitaarsong
is die moeiteloos een ruimte kan vullen. Het bijna negen minuten
durende ‘Moving Further Away’ is dan weer wat we noemen een
slow burner. Het nummer verstilt halverwege tot we enkel
nog het geluid van zeemeeuwen horen, waarna we door trippy synths
begeleid worden richting een zorgvuldig opgebouwd hoogtepunt.

We zouden de waarheid geweld aan doen door te
beweren dat The Horrors een volstrekt uniek geluid in de popmuziek
introduceren. Daarvoor galmen de echo’s van onder andere de jaren
80 te hard door. Gelukkig is ‘Skying’ meer dan een bij elkaar
geknutselde collage. Zelden klonk de groep zo luchtig,
experimenteel en gracieus als op deze hypnotiserende plaat waar de
songs ademruimte krijgen om zich te ontwikkelen. Zo worden op ‘Wild
Eyed’ laagjes synth, gitaar, Badwans fluisterstem en een melodica
zodanig ingenieus met elkaar verweven dat we ons niet eens meer
afvragen waar die minimalistische trompetritmes op het einde
vandaan komen.

Ze zijn al geruime tijd op weg om onze nieuwe
favoriete groep te worden. Stiekem hoopten we dat ze ons kleine
duistere geheimpje zouden blijven, maar aan de andere kant
verdienen deze hippe vogels het alle waardering en erkenning te
krijgen die hen toekomt. Verspil dus niet langer tijd met het lezen
van deze recensie en beluister als de bliksem deze plaat.

The Horrors staan zaterdag 20 augustus op
Pukkelpop. Op 8 december spelen ze in de Ancienne
Belgique.

http://www.thehorrors.co.uk/

http://www.myspace.com/thehorrors

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 7 =