PS I Love You :: Meet Me At The Muster Station

Het Canadese duo PS I Love You bewijst dat je maar met twee hoeft te zijn om veel lawaai te maken. Met Meet Me At The Muster Station hebben ze een zinderende debuutplaat klaar die razendsnel voorbij buldert, maar lang blijft nazinderen.

Meet Me At The Muster Station is zo’n debuut waarvan je meteen hoort dat het helemaal goed zit. Wat volgt na de Springsteen-intro van de titeltrack, is een strak geheel waarin tien songs in een half uur worden gepropt met opwindende riffs die in een rotvaart voorbij komen. PS I Love You slingert je naar de begindagen van de grunge, maar ook de klassieke gitaarrock van AC/DC is nooit ver weg, vooral niet bij “Butterflies & Boners”. Op andere momenten doet Meet Me At The Muster Station denken aan het straffe debuut van Glasvegas en The Hickey Underworld.

Want met die laatste band heeft PS I Love You de grillige stem van de zanger gemeen: zanger/gitarist Paul Saulnier zorgt met z’n opvallende, hoge stemgeluid meteen voor een herkenbare sound, die zich meteen onderscheidt van de grote hoop indierock van vandaag. Zijn schreeuwerige, schelle stemgeluid roept herinneringen aan de Pixies op, en vraagt nadrukkelijk om een stevige wall of sound errond. Maar toch is dit niet zomaar luid om luid te zijn. Samen met drummer Benjamin Nelson leeft Saulnier zich weliswaar uit alsof ze een rechtstreeks duel met een zeskoppige metalband uitvechten, maar toch blijft er bij dit geweld ruimte voor een catchy melodie. Hier en daar mag er zelfs een hand clap bij, zoals in “Get Over”, het soort dance-punk waar David Byrne ooit een patent op had.

Dat je Meet Me At The Muster Station meteen opnieuw wilt afspelen, kan aan de lengte van deze plaat liggen — net geen dertig minuten –, maar er is meer. Met z’n tweeën rammelen deze jonge Canadezen een op het eerste gezicht lastig te verteren brok door je strot, maar na een tijd blijken de randjes toch niet zo scherp en gaat het verrassend vlot binnen.

Saulnier en Nelson zijn twee van die kerels die hun schooljaren schuchter achteraan in de klas doorbrachten, het aanspreken van meisjes overlieten aan the cool kids en dan maar zelf een bandje begonnen om toch ergens naartoe te kunnen met hun puberfrustraties. Die vreselijke groepsnaam is geen ode aan de gelijknamige romantische komedie, maar hun idee van een liefdesverklaring. De stuntelig-romantische lyrics van de single “Facelove” (“Your love is like a naïve dream of mine/Thrown in my face”) duren welgeteld veertig seconden, waarna Saulnier doet waar hij veel beter in is en het op een fel soleren zet. Take it or leave it, baby.

Dat is ook de boodschap van dit album: ’t is kort maar duidelijk, ’t is te nemen of te laten. Dit debuut kan één van de opvallendste van 2011 worden, en als er een sterke livereputatie bij komt en nadien een tweede plaat van dit niveau volgt, kan de band de film snel doen vergeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =