The Japanese Popstars :: Controlling Your Allegiance

Met hun tweede plaat staat de elektronicaformatie The Japanese Popstars klaar voor de verovering van het grote publiek. Controlling Your Allegiance is een aaneenschakeling van beats zoals ze na middernacht horen te klinken: smerig, meeslepend en verslavend.

Midden vorig decennium, toen Ministry Of Sound een naam als een klok was, bracht de Londense club geregeld toonaangevende verzamelalbums uit, met daarop nieuwe, spannende en interessante geluiden uit de elektronische muziek. Op een van die platen, It’s Only A Mixtape, vol. 2, een schijfje aan elkaar gemixt door Paul Jackson, maakte het toen pas opgerichte The Japanese Popstars voor het eerst zijn opwachting, met het smerig klinkende “Dirty Popstars On Your Radio” en enkele nummers verder, het heftig voortdenderende “Rodnay Trotter”.

Die twee nummers leken een intentieverklaring van het Noord-Ierse trio. In 2008 volgde met debuutplaat We Just Are een eerste echte wapenfeit en dit jaar zou wel eens het jaar van The Japanese Popstars kunnen worden. Na een heftige passage op Dour (om half drie ‘s middags) ligt nu Controlling Your Allegiance in de winkel, een plaat waar in grote letters “kwaliteit” afspat.

Controlling Your Allegiance is dan ook geen min album. De plaat spat met opener “Let Go” vanaf de eerste seconden keihard in het gezicht van de luisteraar en doet, dankzij de vocalen en strakke beats in het nummer, denken aan de begindagen van Vitalic, meer dan waarschijnlijk geen kleine invloed op dit gezelschap.

Kan dat kwaad? Niet echt. Op het podium geeft de band immers meer de indruk te dingen naar de titel van troonopvolgers van The Chemical Brothers, een titel waar Vitalic vast ook meer dan eens mee bedacht is. Het grote verschil tussen beiden? Waar Vitalic op zijn tweede plaat de pedalen verloor, steken The Japanese Popstars een stevig tandje bij.

Daarbij wordt het grof geschut niet gespaard, zie bijvoorbeeld “Catapult”, maar evengoed zoekt het trio melodieuze, bijna droeve oorden op in het aan Royksopp verwante en door voormalige Damien Rice-zangeres Lisa Hannigan ingezongen “Song For Lisa”. Ook Tom Smith, bekend van het veelbelovende bandje Editors, maakt zijn opwachting in de enigszins zweverige, naar acid house neigende afsluiter “Joshua”.

Minder subtiel gaat het eraan toe in het door Jon Spencer van een delinquente inslag voorziene “Destroy”, dat de meer demonische kant van de Popstars naar boven brengt. Dat alles terwijl een ranzige beat de marsrichting aangeeft, dat spreekt.

Zelfs Robert Smith komt even de hippe vogel uithangen in “Take Forever”, dat het dansvloergevoel van New Order weet te benaderen, al is dat eerder te danken aan de muzikale exploten dan aan de vocale bijdrage van de Cure-frontman, die vooral zorgt voor een dramatisch kantje aan het nummer.

Hoewel de guestlist op deze plaat lichtjes indrukwekkend is, zijn het The Japanese Popstars zelf die er voor zorgen dat ook deze plaat er knal op zit. Een uur lang wordt de meest opwindende elektronische muziek afgeleverd die we in tijden te horen kregen. Dat die muziek ondanks vijf jaar aan de weg timmeren momenteel nog steeds voor een relatief klein publiek gemaakt wordt, is een fout die dringend dient te worden rechtgezet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 7 =