Jonathan Jeremiah :: A Solitary Man

Een hippe Londenaar die zijn hart blootlegt in een dozijn songs en zijn soulvolle bariton daarbij laat omringen door een strijkersensemble; de meest originele sound van het jaar levert dat niet op. Net daarom is het zo straf dat Jonathan Jeremiah met A Solitary Man een debuutalbum klaar heeft dat je na de eerste keer opnieuw en opnieuw wilt beluisteren, en dat langzaam maar zeker een ijzersterke soulplaat blijkt.

Je moet al goed je best gedaan hebben om Jonathan Jeremiah de laatste weken niet elke dag gehoord te hebben. De heerlijke single “Happiness” is zo’n nummer dat door werkelijk elke muziekzender wordt omarmd en het wordt dan ook evenzeer meegeneuried door wiskundestuderende meisjes van zestien als door hun vaders die ondertussen op de oprit de auto staan te wassen. Een single die we halfweg de zomer dus even goed kotsbeu kunnen zijn, maar gelukkig heeft A Solitary Man nog meer in huis.

Het is duidelijk dat Jonathan Jeremiah in de belangrijkste jaren van zijn muzikale leven — die van het ontdekken, het verliefd worden en het voor eeuwig beïnvloed raken — liever in de vinylbakken Soul 1960-1979 zat te zoeken dan tussen de grunge en punk waar zijn leeftijdsgenoten toen mee naar huis liepen. Een song als “Heart Of Stone” had Tom Jones dertig jaar geleden al kunnen gezongen hebben en referenties als Bill Withers, James Taylor en Cat Stevens liggen voor het rapen.

Jonathan Jeremiah is een man die wat overheeft voor zijn kunst: zeven jaar lang was geen baantje hem te zwaar, te saai of te slecht betaald om zijn droom te financieren. Het in elk nummer terugkerende gezelschap strijkers en de occasionele koperblazer kost nu eenmaal meer dan de akoestische gitaar die rond de man zijn hals hangt. Met hoeveel werkuren hij in die jaren de studiosessies betaald heeft, weet hij zelf al lang niet meer, maar de volharding is niet voor niets geweest.

Van subtiel op de achtergond fladderend bij “Happiness”, maar ook “That Same Old Line”, tot ronduit de hoofdrol opeisend bij het mooie “How Half-Heartedly We Behave” of “See (It Doesn’t Bother Me)”, elke song klinkt perfect georkestreerd. Dat hij de productie van zijn debuut helemaal zelf voor zijn rekening nam, is naast een mogelijke verklaring voor de titel een bewonderenswaardige prestatie, want beginnersfoutjes zijn nergens te bespeuren.

En toch, bij die feilloze arrangementen zit ook de enige zwakte van dit album: wie zit te wachten tot Jonathan Jeremiah even buiten de lijntjes kleurt, kan deze plaat maar beter meteen weer opbergen. Hij is en blijft een romantische singer-songwriter — als van het woord singer-soulwriter onze tenen niet zouden krullen, hadden we ’t ook kunnen gebruiken — en die gaan nu eenmaal niet zomaar de funky tour op. De schone liefde is belangrijk, jawel, maar hier en daar wat seks? Nee hoor. Zijn stem, die af en toe doet denken aan Editors-frontman Tom Smith die stiekem enkele soulclassics bewerkt, blijft de hele plaat lang op zeker spelen.

Jonathan Jeremiah laat dus ruimte over voor de nog betere tweede plaat, maar brengt met A Solitary Man alvast een van de mooiste debuutplaten van dit jaar uit. Stel je een zwoele zonsondergang voor in het Rivierenhof, deze man en zijn stel muzikanten op het podium, en je weet dat het daar een heel mooie avond kan worden.

Jonathan Jeremiah speelt op 7 juli in het Openluchttheater Rivierenhof.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =