Channel Zero :: Feed’em With A Brick

De overdonderende reünieconcerten zadelden Franky De Smet-Van Damme en zijn kornuiten van Channel Zero op met een knoert van een dilemma: ermee kappen en als Belgische metallegende de muziekgeschiedenis ingaan of opnieuw een volwaardige band worden. Onder impuls van nieuwkomer Mikey Doling koos Channel Zero voluit voor de tweede optie.

Verwacht op Feed ’em With A Brick geen klonen van door Xavier Carion gecomponeerde klassiekers als “Black Fuel”, “Help” en “Suck My Energy”. Channel Zero werd in een nieuw jasje gestoken. Gitarist-songschrijver Doling (ex-Soulfly) en producer Logan Mader (eveneens ex-Soulfly, ex-Machine Head) hebben de ruwe ninetiessound van Channel Zero opgeblonken met een toegankelijke thrashgroove en een imposante sound. Channel Zero vist voortaan uit dezelfde poel als de befaamde bezielers van de zogenaamde New Wave Of American Heavy Metal (NWOAHV). Net als Pantera, Machine Head, Life Of Agony en Slipknot destijds klinkt Channel Zero internationaal, toegankelijk, en bovenal hondsbrutaal.

Eerste single “Hot Summer” kon best tellen qua eerste indruk. DSVD’s brulstem, Dolings geslaagde hybride van groove metal en moderne thrash, Olivier De Martino’s dikke baslagen en Phil Baheux’ drumbombardementen vormen de hoofdingrediënten van de stevige brok spierballenmetal. Met dank Mader pakt het nummer je meteen bij de lurven. DSVD is back, met zijn uit de duizenden herkenbare stem én teksten die zelden het puberale niveau overstijgen; lyrics met de nuance van een drilboor. Ook in het vermorzelende “Capital Pigs” laat Belgiës beste brulboei de minder fijnzinnige vijftienjarige in ons naar boven komen. Schuimbekkend schreeuwen we mee: “Years of abusing their power / Capital Pigs / Feeding on the lion’s share / Glotless monsters / They always need more!”

Doling lijkt zichzelf, na jarenlang hoppen tussen verschillende bandjes, in Channel Zero volledig gevonden te hebben, en dat hoor je ook. In aanstekelijke, rechttoe rechtaan nummers als “In The City” en “Guns Of Navarone” opteert de gitarist voor een massieve mix van catchy hardrock en moderne metal. DSVD stuwt beide nummers nog eens een niveau hoger. “Freedom” valt wel erg magertjes uit. Van een nummer met het spanningsgehalte van een gemiddelde Thuisaflevering én slappe teksten worden we niet bepaald wild.

Maar Channel Zero dropt nog een reeks hormonenbommen (“Angels Blood”, “Ammutation” en “Hammerhead”): headbangbare thrashers die in your face aankomen. De keerzijde van de Amerikaanse cleane aanpak is dat bovenstaande oerdegelijke nummers een beetje gewoontjes blijven aandoen. Op het einde van de jaren negentig hadden pompende drums en lompe, laaggestemde gitaren meer impact dan de dag van vandaag.

Pas wanneer de sterkste troeven, het krachtige productiegeluid en de onverwoestbare en gevarieerde brulstem van DSVD, met een hoger songniveau uitgespeeld worden, schiet het adrenalinepijl omhoog. “Side Lines” en “Ocean” razen niét non-stop als een bulderende sneltrein voorbij. Er wordt zowel vocaal als instrumentaal tussen de woedende climaxen wat gas terug genomen, rustpunten die we op het album te weinig tegenkomen. Het is wederom DSVD die, gerugsteund door een majestueuze sound, rake klappen uitdeelt.

Dé muilpeer bij uitstek op Feed’em With A Brick is “Ocean”. Het dreigende nummer herbergt een naar huidige Zeronormen rustig, aan Kyuss refererende, kabbelende intro en dito tussenstukken. Terwijl een southern rockgitaarloopje, funky bastonen en spannende drumslagen galmen, klinkt DSVD als de perfecte kruising tussen John Garcia en Chris Cornell. Na een finale drumroffel trekt hij zijn indrukwekkende keelsluizen open. Eindigen doen we met een epische solo van Doling. Een monsterlijk slot. De repeatknop is snel gevonden.

En dan nu de hamvraag: “Zit er nog toekomst in Channel Zero?” Het antwoord is ja, op voorwaarde dat je met een behoorlijk schone lei Feed’em With A Brick Nu een kans geeft. Nu al horen we de zelfverklaarde fans van het eerste uur en al wie Channel Zero in de goeie ouwe tijd aan het werk zag, klagen over een te hedendaags klinkende band. We zijn eerlijk: met Feed’em With A Brick schrijft Channel Zero geen metalgeschiedenis meer, maar de goesting is wél na veertien jaar met een luide knal terug. Channel Zero is klaar voor een tweede leven. Franky, Mikey, Tino en Phil gaan zonder twijfel een aantal hete zomers tegemoet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × twee =