Het is niet gemakkelijk om jezelf als rock-’n-rollgroep te blijven heruitvinden, want laten we eerlijk zijn: zelfs The Rolling Stones zijn uiteindelijk als een karikatuur van zichzelf geëindigd. Het Amerikaanse Black Lips lijkt echter iedere keer als bij wonder buiten schot te blijven en dat is met Arabia Mountain niet anders: met een beetje meer psychedelica en wat wisselende functies binnen de groep slaagt het viertal uit Atlanta er nu al een zesde keer in om het spook der verveling van zich af te schudden.
Het videoclipje van Black Lips’ nieuwe single “Go Out And Get It” verraadt eigenlijk al heel veel over Arabia Mountain. In het clipje krijg je de groep namelijk in hogere vakantiesferen te zien, terwijl drummer Joe Bradley de zang voor zijn rekening neemt. Dat is geen alledaags beeld van Black Lips, want meestal zingt de bassist Jared Swilley, maar het werkt perfect omdat Bradleys zang net als de gitaren van Black Lips vaak op het randje is, wat de muziek een nog hoger rock-’n-rollgehalte geeft.
Dat een wisselende zanger hier en daar niet volstaat om een groep interessant te houden, mag eveneens gezegd worden. Geen probleem echter voor Black Lips, want met “Modern Art” tovert de groep weer wat afwisseling tevoorschijn met vrouwelijke vocalen en een hypnotiserend triangel. En dat is nog buiten het feit dat Black Lips als Engelse moedertaalsprekers gewoon heel goede nummers schrijft. In een nummer als “Spidey’s Curse” merken wij immers het soort dichterlijke rock-’n-roll op waarmee Black Lips Let It Bloom destijds inkleurde.
Iemand trouwens nog heimwee naar de tijd waarin gitarist Alexander Cole zichzelf tijdens optredens in de mond plaste? Met “Mad Dog” komt het vuilste kantje van Black Lips nog eens naar boven met een vuilbekkende Bradley om het nummer lekker vals te openen. Niet dat een nummer als “Bicentennial Man” minder hard rockt, want het ijzige gegil op de achtergrond snijdt door merg en been, en met de als kettingzagen ratelende gitaren van “Go Out And Get It” lijkt het plaatje evenmin een mildere richting uit te gaan.
Toch is Arabia Mountain geen harde plaat, want “Raw Meat” begint bijvoorbeeld al heel wat rustiger met weinig instrumenten en een beetje handgeklap, waardoor het haast een liedje lijkt om aan een kampvuur te spelen. Dat is echter buiten de bevreemdende geluidseffecten gerekend die je eraan herinneren dat Black Lips zijn mosterd bij Thirteenth Floor Elevators heeft gehaald. Met het lekker voortkabbelende “New Direction” toont de groep dan weer dat hij lichtvoetig uit de hoek kan komen zonder aan geloofwaardigheid in te boeten.
Boeiend blijft Arabia Mountain dus wel altijd. Toegegeven, nummers als “Noc-A-Homa” en “Don’t Mess With My Baby” brengen niet veel nieuws in het Black Lips-imperium, maar laten de tweede plaathelft evenmin in elkaar zakken. Dat “You Keep On Running” als laatste nummer het psychedelische hoogtepunt van de plaat mag uitmaken is uiteraard een gewiekst trucje, maar na een hoop goed songmateriaal niet iets om het combo op af te rekenen.
Wie de balans opmaakt, kan bijgevolg niet anders dan besluiten dat Black Lips op zijn minst een interessante groep blijft voor de liefhebbers. De belofte dat het combo ooit de status van The Beatles of The Rolling Stones kan bereiken, lijkt met iedere nieuwe plaat weliswaar een beetje meer te verwateren, maar wat wil je in een tijd waarin er geen echt grote groepen meer geboren worden? Dat Black Lips na meer dan tien jaar nog altijd hoorbaar plezier heeft in het maken van zijn muziek, geeft de groep alle bestaansreden, toch?
