The Subs :: Decontrol

Op hun tweede plaat schuiven The Subs nagenoeg alle subtiliteit aan de kant. Het hippe electrogezelschap verzilvert de zorgvuldig opgebouwde partyhardy-status moeiteloos met scherpe beats en retro-synthesizerklanken.

“Echte mongolen, geen zinnig gesprek mee te voeren”, dat was de eerste zin die we te horen kregen naar aanleiding van de release van Decontrol. Het is ondertussen alweer enkele jaren geleden dat we zelf een van The Subs te interviewen kregen. Een beleefde jongen, die welgemanierd op alle vragen probeerde een antwoord te geven, dat is de indruk die ons daarvan bijgebleven is. Ondertussen is de populariteit van The Subs geen klein beetje toegenomen. Of de band geheel ontspoord is, is nog niet echt duidelijk maar toen een kennis onlangs het gezelschap trachtte te interviewen, bleek dat een schier onmogelijke taak die bemoeilijkt werd door de toestand en gedragingen van de groepsleden en het intimiderende gezelschap van enkele wulpse jongedames.

Het gesaboteerde interview past in ieder geval prima in de route die The Subs sinds het verschijnen van Subculture uitgezet lijken te hebben. Die plaat bleek op zijn eentje in staat het nachtleven een adrenaline-injectie van jewelste te geven en dat heeft op zijn beurt zo zijn gevolgen gehad voor The Subs, die de gonzo-benadering van het muziekvak omarmd lijken te hebben. Gedoe met flikken, een e on stagespartij van frontman Papillon: de verhalen die over The Subs naar buiten kwamen, leken hoe langer hoe minder over muziek te gaan.

Alleen: bands die teren op zulke toestanden, moeten er over waken dat het ook muzikaal interessant blijft, anders dreigt een en ander een beetje zielig te worden. En kijk, met Decontrol zorgen The Subs voor een ranzig sterke tweede plaat. Laat aanrukken die decadentie want dit is een album dat schreeuwt om krankzinnig gedrag.

‘Music is very fysical’, luidt de droge dienstmededeling tijdens “The Visible Man” en die zin vat deze plaat zo’n beetje samen. Decontrol is een worp die je richting dansvloer dwingt om daar een klein uur elke spat energie uit je lijf te persen. Of ook niet, uiteraard. Want meer nog dan voor Subculture geldt voor Decontrol dat het een plaat is die het take it or leave it-principe hanteert.

Er wordt dus opnieuw zonder enige gêne geflirt met trance en andere vormen van elektronische muziek die door de goegemeente doorgaans met de nek wordt aangekeken. Singles “Face Of The Planet” en “Don’t Stop” zetten op dat gebied zorgvuldig de bakens uit, al zou ook “Dry Lemon” geen slechte singlekeuze zijn: met zijn grotdroge groovy beat en vettige climax steekt het de aanpak van The Japanese Popstars moeiteloos naar de kroon.

Enig rustpunt, al is die term in het geval van The Subs sowieso lichtjes misplaatst, is “Hannibal And The Battle Of Zama” dat afkomstig lijkt uit een foute kung-fu-film uit de jaren tachtig. Ook “Itch” haalt de banden met dat vervloekte decennium aan door geluiden uit old school computerspelletjes met hippe retrosynthesizerklanken te mixen.

Of The Subs het nog lang zullen uitzingen met hun van ascetisme verstoken levenswandel, is weinig waarschijnlijk. Maar met een krankzinnige zomer voor de deur, is Decontrol wél de juiste plaat op het juiste ogenblik. Zij het uiteraard volledig op eigen risico.

The Subs staan deze zomer op Pukkelpop

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 19 =