White Lies :: Ritual

Wij hebben ons twee jaar geleden een aantal keren afgevraagd waar
de aanhang van het Britse White Lies vandaan
bleef komen. Hun debuut ‘To Lose My Life…’ graaide in de
vetpotten van Joy
Division
, Echo & The Bunnymen en recenter Editors en Interpol, maar deed
dat met zo weinig omzichtigheid dat er niet veel meer dan een
uitgehold afleggertje overbleef. Het enige dat de band ter
compensatie aanreikte was een geluid dat even weids aandeed als dat
van U2 – zelf
weten we nog niet goed of we dat positief dan wel negatief bedoelen
– en op tijd en stond een nummer dat bij de eerste luisterbeurt
toch even beklijfde, zij het dan oppervlakkig. En laat dat nu net
de manier zijn waarop White Lies zijn fans, onze recensent destijds
incluis, voor zich probeerde te winnen. Niet meteen de meest
succesvolle formule lijkt ons.

Dat de groep iets heeft met het morbide wisten we in 2009 al – een
aantal songtitels logen er niet om – en ook ‘Ritual’ klinkt niet
bepaald fijnzinnig geanimeerd: gitzwarte teksten waarin liefde een
vreemd beestje is en iedereen eenzaam en met lege handen
achterblijft, zijn eerder regel dan uitzondering. Harry McVeigh
probeert dan ook, net als op de vorige plaat, getormenteerder te
klinken dan wijlen Ian Curtis, maar erg overtuigend kan je zijn
poging niet noemen.

Dat ligt niet in de eerste plaats aan de muziek, maar vooral aan de
halfslachtige dichtkunst van bassist Charles Cave. Geen
diepgravende teksten zoals bij naamgenoot Nick Cave, wel banale
poëzie die uitmondt in zwartjasserij zonder artistieke meerwaarde,
getuige daarvan frasen als “scarlet as a papercut” (in ‘Is Love’)
of “apologies on your fingernails” (‘Bigger Than Us’). En zo gaat
het een hele tijd door. Opener ‘Is Love’ is een buitenissige ode op
de curieuze kant van de liefde: “It’s the perfume on her wrists,
that stinks of easy birthdays, the spare keys like asbestos on the
side,”klinkt het. Wie zich aangesproken voelt door asbest, heeft
waarschijnlijk grotere problemen dan een slechte relatie denken wij
dan.

Toch lijkt het erop dat White Lies niet meteen door zijn eigen fans
zal uitgespuwd worden, want puur oppervlakkig slagen ze er wel in
om de juiste noten aan te slaan. De drie weten verdomd goed hoe ze
groots moeten klinken zonder groots te zijn, en de dance die ze hun
songs onderhuids injecteren werkt al eens aanstekelijk. Dat was al
het geval op ‘To Lose My Life…’ (u herinnert zich misschien
‘Death’), en op ‘Ritual’ stapt de band daar geenszins vanaf.
Geregeld zoeft een flard Depeche Mode voorbij,
Kraftwerk mag
al eens een paar streepjes elektro leveren – zie bijvoorbeeld ‘The
Power & The Glory’ en ‘Holy Ghost’ – en in de samenzang van
‘Piece & Quiet’ resoneert duidelijk een stukje Klaxons.

‘Bigger Than Us’ en ‘Strangers’ klinken niet meteen verkeerd, maar
we krijgen het er ook niet bepaald warm van. En dan vallen de
beperkingen van White Lies erg snel op. Hun dansbare nummers
klinken misschien even boeiend, maar zijn nu ook weer niet van zo’n
kaliber dat we er meer dan vijf keer naar gaan luisteren. En als
het niet opwindend klinkt, moet je ook geen beterschap verwachten
als je aandachtiger gaat luisteren. Bij hun betere nummers verdraag
je dat nog even, maar dan diept McVeigh onnozele puberpoëzie op als
“I’ve got a sense of urgency, I’ve gotta make something happen, no
stone unturned” en is hij ons kwijt. Wij kunnen er ook niet aan
doen dat er betere schrijvers bestaan.

White Lies is ten opzichte van de vorige plaat in feite geen meter
opgeschoven. Er zit iets meer disco en elektro achter, maar
daarnaast horen wij nog steeds niets meer dan holle verzen in een
allesbehalve oprecht of overtuigend keurslijf. ‘Ritual’ mist de
sense of urgency die het zelf predikt, maar laten we
eerlijk zijn: er scheelt veel meer aan de plaat dan dat. Het
handvol pubers dat twee jaar geleden echt opgewonden raakte van hun
passage op Rock Werchter zal deze zomer vast weer present tekenen,
voor al de rest wordt dat het ideale moment om wat frieten en een
pint te gaan halen.

White Lies speelt op 23 maart voor een uitverkochte Ancienne
Belgique. Op 1 juli delen ze de Main Stage van Rock Werchter met
o.a. Kings Of Leon, Arctic Monkeys, en The National.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 5 =