De — voor sommigen wansmakelijk lange — bandnaam doet misschien aan metalgeweld denken, maar het is onconventionele rock die als een rode draad doorheen de productieve carrière van de luidruchtige Texanen loopt. Of hoe een indieband al zeventien jaar z’n eigen zin doet.
Sinds 1994, al zeven albums lang, schoppen Conrad Keely en Jason Reece, de kernleden van de groep, tegen de schenen van de muziekbusiness en steken ze een dikke middelvinger op naar de hipste indieacts. Hun muziek evolueerde in de loop der jaren van apocalyptische noiserock naar meer toegankelijke en epische rock, hun anarchistische kuren verloren ze niet. Maar ondanks meesterwerken als Source Tags And Codes en Worlds Apart en een verwoestende livereputatie blijven de rebellen uit Austin schromelijk ondergewaardeerd onder de indierockers.
Bij Trail Of Dead zijn we al langer gewend aan afzichtelijke platenhoezen en bombastische intro’s. “Let’s experiment”, hoor je, en meteen barst Tao Of The Dead los met een symfonische rockintro. Door de volumineuze sound, de rijke melodieën en de donderende percussie heeft het nummer iets van een imponerend orkest. Een keer is genoeg, dachten Keely en Reece. Verderop gaat Trail Of Dead als een stormram tekeer. “Pure Radio Cosplay” klinkt zo strak als een djembével. Ook “Summer Of All Dead Souls” — de beste single sinds “Will You Smile Again For Me” — is er boenk op. Het nummer is catchy as hell, en dankzij de rollende drums, de stormende gitaren, de moddervette bas en de oerschreeuwen van Keely en Reece een brok energie.
Er is nog meer anthemisch gebeuk op komst. “Weight Of The Sun” en “The Wasteland” branden als de hete Texaanse zon en bouwen, zoals het de band betaamt, op naar een verschroeiend gitaargedreven refrein. “Cover The Days Like A Tidal Wave” is nog zo’n kraker. Vanuit zweverige shoegaze worden psychedelische gitaareffecten en toetsen opgestapeld, maar het nummer zwelt aan tot een stevige portie emocore. Het explosieve geheel klinkt als een symbiose van de oude, wild om zich heen slaande en meer epische Trail Of Dead.
Tao Of The Dead is net als de symfonische klassiekers van Pink Floyd, Rush en Yes een continu geheel, maar de nostalgische voorliefde van Keely voor zijn seventieshelden is ook te horen aan de talrijke progavontuurtjes. Met een psychedelisch uitstapje (“Fall Of The Empire”) en een mysterieus elektronisch intermezzo (“Spiral Jetty”) mag eens wat gas worden teruggenomen. In “Pure Radio Cosplay (Reprise)” en de excentrieke outro worden dan weer gitaaruitbarstingen en alle mogelijke gitaareffectjes kwistig door elkaar gehaspeld.
Het kluwen van experimentele noise en lang uitgesponnen progrock in deze twee nummers en het tweede deel van het album (“Strange News From Another Planet”) zal het uithoudingsvermogen van de fans van het oudere werk danig op de proef stellen. Toch weerspiegelt het zestien minuten durende slotepos de beste punten van Tao Of The Dead. Uit zijn voorliefde voor catchiness, zware gitaarrock en progklassiekers kneedde Trail Of Dead opnieuw een resem avontuurlijke nummers. Maar net als het even geniale Worlds Apart blijft de plaat in zijn geheel oprechtheid uitstralen. En daar draait het bij echte rock-‘n-roll nog steeds om.
