White Lies :: Ritual

Twee jaar na een debuut dat onverhoopt tot een seller uitgroeide, is het make or break time voor White Lies. Kan de groep bevestigen, of is Ritual een slag in het water? Blijf vooral lezen.

We hadden er geen cent voor gegeven dat het White Lies zo goed zou vergaan. Natuurlijk; we waren gek genoeg van singles “Death” en “Unfinished Business” en een optreden op London Calling in Amsterdam was overtuigend genoeg om ze eind 2008 een glorieuze toekomst te voorspellen. Maar we kennen dat: we leggen ook nog altijd graag Strange Education van het gelijkaardige en nog straffere The Cinematics op, en heeft u toen geluisterd?

Bij White Lies was het toevallig wel prijs echter,en de opvolger van debuut To Lose My Life… is dan ook een affaire die iets groter werd aangepakt. Op YouTube is zelfs een pompeuze kortfilm van 12 minuten te zien om het album te promoten. Maar is het album ook muzikaal een grote stap voorwaarts? Nou, niet echt, het is eerder een wat beter uitgevoerde pas op de plaats.

De groep beschikt dankzij producer Alan Moulder (Depeche Mode, Nine Inch Nails,…) vanaf nu natuurlijk over een mooi en proper stadiongeluid dat het niet slecht zal doen op festivals allerhande. Het klinkt allemaal iets snediger, vetter — zeker in opener “Is Love” of “Strangers” –, minder donker in de baslijnen ook: op een verdwaald Cureguitaartje na, is het vleermuizengevoel van twee jaar geleden weg. Maar net als op To Lose My Life… is het verschil tussen de songs te groot, en gaat het zo van pieken naar dalen dat Bobbejaanland er een nieuwe rollercoaster van zou kunnen maken.

Nog steeds wordt er ook zo in pathos opgegaan dat zelfs een overacterende Franse acteur van de oude stijl er een beetje onwel — vanzelfsprekend met een dramatisch handje aan het voorhoofd — van zou worden. Het werkt als ook de song meewil, maar het galmend koortje “I feel this great pressure coming down on me” wordt al snel potsierlijk in een slome song (“Peace & Quiet”) waarin eigenlijk weinig gebeurt.

Wat we een beetje missen op Ritual is de verhalende kracht die de strafste songs van To Lose My Life… hadden. Nummers als “Unfinished Business”, die opbouwen en openvouwen volgens de logica van een verhaal. Die kant van White Lies krijgen we echter niet meer te horen, behalve in een sterk “Power & Glory” dat drijft op vage elektronisch geluiden en de klassieke rockopstelling grotendeels ongemoeid laat. Het is dan dat de experimenten met invloeden als Trentemøller werken, waar ze in veel gevallen weinig rimpelingen laten.

Er valt veel te haten aan deze White Lies. De puberdagboekzin “If I’m guilty of anything, it’s loving you too much”, bijvoorbeeld. Maar die staat dan wel plompverloren in het refrein van het ronduit geweldige “Bad Love”, en dus zaten we dat toch maar mee te brullen in de auto. En nog zo één: “Come Down” is voor drie vijfden een onuitstaanbaar saaie afsluiter — zanger Harry McVeighs stem is niet van dien aard dat hij minutenlang bijna zonder muzikale begeleiding kan — maar dan barst een geweldig koortje open dat het wachten beloont. En zo gaat dat maar door: goed nummer, saai nummer, doorbijtnummer, lekker nummer,…

Conclusie? Er staat een skiptoets op een cdspeler en die moet je bij Ritual weten te gebruiken. Doe er uw voordeel mee en leer de beste stukken uit het hoofd tegen de zomer. U zal het nog nodig hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 10 =