Cold War Kids :: Mine Is Yours

Het was een hele tijd stil rond Cold War Kids, maar niemand die zich daar vragen bij stelde. We dachten met z’n allen dat die kerels langs eindeloze highways door het stoffige zuiden van de USA reden, van de ene donkere bar naar de andere strompelden en ondertussen opnieuw een lekker vuile countrybluesplaat bij elkaar speelden. Dat blijkt enigszins anders, want na Loyalty To Loyalty uit 2008 hebben de Kids duidelijk voor een andere route gekozen. Het resultaat is Mine Is Yours, een plaat waarop de scherpe randjes die deze band haar originaliteit gaven, helemaal glad zijn gepolijst.

Voor Mine Is Yours klopte Cold War Kids aan bij producer Jacquire King, en dat drukt een stevige stempel op dit derde album van de groep uit Long Beach, California. Zijn ervaring met Kings Of Leon — hij produceerde hun twee laatste albums — is zodanig hoorbaar, dat het even duurt vooraleer je zeker bent dat je niet naar de broers Followill aan het luisteren bent. Zodra de snijdende stem van zanger Nathan Willett invalt, wordt weliswaar duidelijk dat je met Cold War Kids te maken hebt, maar vaak is dat stemgeluid het enige wat overblijft van hun oorspronkelijke sound. De gestripte mix van rauwe blues, rock en americana waar Cold War Kids voor stond, is op Mine Is Yours glad, netjes opgevuld en vooral heel erg braaf geworden. Zo’n transformatie kan van goudwaarde zijn — kijk maar naar het parcours van Kings Of Leon de laatste jaren — maar een garantie op een goede plaat is het niet. Want wat van de Kings een wereldveroverende stadiongroep heeft gemaakt, is hier niet te horen: bij Cold War Kids geen “Sex On Fire”.

Die aanpak lijkt vooral een drastische manier om een groter publiek te bereiken. De grandioze gitaararrangementen, de opzwepende drumpartijen en de stem van Willett die ditmaal keurig binnen de lijntjes blijft, geven Mine Is Yours in ieder geval een grotere kans op een radiohit dan de donkere sfeer en messcherpe uithalen van haar twee voorgangers. Maar de rauwe echo’s in een vuile kroeg, de obscure personages en de door whisky overgoten melancholie, kortom alles wat Cold War Kids tot Cold War Kids maakte, zijn we kwijt. Het is pas bij het bluesy “Cold Toes” dat je het gevoel krijgt naar de échte Cold War Kids te luisteren. De negen nummers die dan al gepasseerd zijn, blinken vooral uit in radiovriendelijkheid, inclusief lang uitgerekte oohoo’s en euforische gitaarsolo’s. De intimiteit van de smerige kroeg heeft plaats gemaakt voor de grootsheid van de Grand Canyon, en die grootsheid lijkt op Mine Is Yours geen middel, maar een doel te zijn.

Zonder de karakteristieke stem van Willet die de elf songs bij elkaar houdt, zou Mine Is Yours een behoorlijk saaie plaat zijn, van een band die zichzelf plots heel serieus lijkt te nemen. Het is een verdienste dat de nummers stuk voor stuk makkelijk in je hoofd blijven zitten en elke zevenjarige ze snel zal kunnen meezingen, maar anderzijds is het ontzettend jammer dat Cold War Kids zich hiermee aansluit bij de grote groep van bands die enkel door Q-music en MNM als een rockband beschouwd worden. En dat mag gerust een doodzonde genoemd worden.

Cold War Kids speelt op 17 februari in de AB Box.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =