Wolf People :: Steeple

Kleine waarschuwing vooraf: indien u niet houdt van recreatief druggebruik, is de kans dat Steeple iets voor u is bijzonder klein. Voor de anderen: scheur de Nederlandse grens over nu het nog mag, schaf u een grote zak lekkers aan en laat Wolf People zijn werk doen.

Wie of wat zijn de snoodaards die een mens zover krijgen dat hij zichzelf in de verraderlijke klauwen van het ondertussen wel heel gecontesteerde exportproduct van onze noorderburen zou gooien? In dit geval gaat het om enkele Britse twintigers die een vijftal jaar samen spelen, in die tijd enkele singles en EP’s op de wereld los lieten en die thans klaar zijn voor het serieuze werk.

En gelijk hebben ze. De lang uitgesponnen muzikale verhalen die op debuutlangspeler Steeple te vinden zijn, laten horen dat Wolf People hiermee een medium op zijn maat gevonden heeft. De band lijkt in zijn natuurlijke omgeving te vertoeven, waar er plaats is om ongeremd op ontdekkingstocht te gaan in het muzikale universum dat in de jaren zestig ontdekt werd en waarbij geestverruimende middelen een vaste stek innemen, of dat toch doen volgens luisteraars die op zoek zijn naar een goedkoop excuus om zichzelf, met een prettige soundtrack op de achtergrond, even uit de realiteit weg te halen.

Hoe de vork wat dat betreft aan de steel zit bij Wolf People is niet geheel duidelijk, en zal ons eigenlijk worst wezen. Feit is dat het viertal dichter bij Motorpsycho aanleunt dan bij pakweg Minor Threat. En dan hebben we het ook over het muzikale aspect, voor alle duidelijkheid. Daarbij dient eerlijkheidshalve opgemerkt te worden dat Wolf People nog lang niet het niveau haalt van de Noorse oudgedienden, al is Steeple op zijn minst een niet onaardig debuut te noemen.

Met meeslepende, op vindingrijke tempowissels en een dito opbouwende structuur gesteunde song als “Castle Keep”, of het van een folky-inslag voorziene “Silbury Sands” brengt Wolf People nummers die indruk maken en waar eigenlijk niks op af te dingen is. Wanneer dan nog enkele huzarenstukjes als “Banks Of Sweet Dundee Pt. 1 & 2” of “Morning Born” en een om een heel hoog volume smekend “Cromlech” hun opwachting maken, dan kan gerust van een sterk debuut gesproken worden.

Natuurlijk is het niets nieuws dat Wolf People brengt. En bij momenten steekt dat zelfs. Maar doordat de Britten hun nostalgie naar meer psychedelische tijden op nagenoeg perfecte wijze aandienen en de vermaledijde pasjes nog niet ingevoerd zijn in de coffeeshops, blijkt Steeple geen klein beetje in de smaak te vallen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + drie =