Mark McGuire :: Living With Yourself

Editions Mego, 2010

Mark McGuire is de gitarist van dronecombo Emeralds, maar heeft
daarnaast ook al een dertigtal soloplaten uitgebracht, waaronder
het eveneens dit jaar verschenen (en uitstekende) werkstuk
‘Tidings/Amethyst Waves’. Die ervaring, die bezieling en dat
vakmanschap hoor je aan elke noot op ‘Living With Yourself’, en het
is verleidelijk om zijn laatste voor het prestigieuze label
Editions Mego te beschouwen als zijn meesterwerk. Meer dan in
voorgaande platen – hetzij met Emeralds, hetzij alleen – graaft hij
hier diep in zijn eigen ziel, terwijl hij op briljante wijze alle
facetten van zijn instrument verkent. Het resultaat is een van de
meest onderschatte platen van het jaar over herinnering, jeugd, en
familie.

Emeralds is zwaar op Kosmisch gestoelde dronemuziek vol
wervelende synths en dicht op elkaar gepakte nevels van klank. Op
‘Living With Yourself’ (veel meer dan op ‘Tidings’) gaat McGuire
een geheel andere kant uit door niet te kiezen voor elektronische
drones, maar wel voor een voor een groot stuk akoestisch
gitaarexperiment. Opener ‘The Vast Structure of Recollection’
bijvoorbeeld, begint met een stemmensample (net als de cover zijn
alle samples opnames uit McGuire’s jeugd) die overvloeit in
ritmisch akoestisch gitaargetokkel, herinnerend aan James
Blackshaw. Vervolgens zwelt een big motherfucker van een
noisewolk aan tot immense proporties, waardoor het akoestische
geluid langzaamaan wordt overstemd, alleen om te worden vervangen
door een elektrische gitaar en wat subtiele, knisperende
elektronica. Vervolgens valt de storm stil en tokkelt McGuire
rustig verder, ditmaal op een zacht echoënde elektrische gitaar,
met zachte stemmen op de achtergrond en een zoemende mist die
dreigend op de achtergrond blijft sudderen.

Niet dat McGuire een soortement postrockexperiment wil
doorvoeren, waarin wordt gespeeld met de mogelijkheden van
luid-zacht-luid-opbouw. Wel integendeel: net als Gold Panda in een
totaal ander genre gebruikt hij het geluid dat hij te zijner
beschikking heeft (dat van de gitaar) om in zijn verleden te gaan
graven. Het effect van zijn clevere opeenstapeling van
loops, samples en over elkaar geplakte gitaarlijn (vaak niet meer
dan een zwellende ruis) is nooit uit op overweldiging of een soort
instant wow-effect, maar hint rustig naar een zachte melancholie
die zich van hem meester heeft gemaakt. 2010 is – en dat is een van
de mooiste aspecten van de muziek die dit jaar is gemaakt – het
jaar van de nostalgie. Voor velen is dat het geluid van oude
muziek, vooral van jeugdherinneringen, die wordt hergebruikt in een
radicaal andere context (denk: How To Dress Well, Wise Blood, James
Blake, …). Voor Mark McGuire zijn dat, erg gelijkaardig, facetten
uit zijn eigen leven die worden verweven in piekfijne
klankpaletten.

Voor iedereen zal ‘Living With Yourself’ iets anders betekenen,
maar iedereen zal er wel degelijk iets in vinden. Hoe vreemd het
ook klinkt, vooral de samples zijn vaak erg aangrijpend: papa
McGuire die met zijn 5-jarige zoons praat over de ladies
in ‘Brothers (For Matt)’ is een prachtig voorbeeld (“you guys got
any girlfriends?”, “this is the Mark and Matt Show, live from…”),
en één dat gevolgd wordt door een instrumentale donderstorm: een
welverdiend culminatiepunt na een bitterzoete reis door het leven
van een kunstenaar die eindelijk de erkenning lijkt te krijgen die
hij al lang verdiende. Here’s to you, Mark!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 9 =