Duffy :: Endlessly

Kleine meisjes worden groot. En dat gaat gepaard met groeischeuten en -pijnen. Misschien daardoor dat elk broekje van Duffy tegenwoordig te klein lijkt en elke split in haar rokken veel te hoog zit? En dat daardoor haar songs op Endlessly ook minder om het lijf hebben dan die op haar eerste plaat?

Jaja, ook (mvs) en (pn) keken niet op een met een knipoog en elleboogstoot versterkte kwinkslag meer of minder toen Duffy vorig jaar op het podium van TW-classic haar beste beentje(s) voorzette, een uitdrukking die ze vandaag meer dan ooit ter harte lijkt te nemen. Tijdens die set getuigde Duffy van een pak meer pit dan tijdens het jaar van haar doorbraak — ook door de single “Rain On Your Parade” die tussendoor werd gereleaset. Niet dat dat een must was: Rockferry was een snoepjeswinkel van zoete nostalgie waarin Dusty Springfield en Petula Clark al eens achter de toog stonden. Nog steeds een uitstekend plaatje.

Zes miljoen verkochte exemplaren daarvan later — de bevolking van ons Vlaamsche land dus — is Duffy een groot meisje geworden. Dat verlegen meisje van de buren, eertijds met de paardenstaart wapperend in de wind op de fiets, heeft plots haar eigen vrouwelijkheid ontdekt, tot frustratie van de buurjongens. Van Dutske naar Heten Duf. Duffy heeft bovendien gebroken met haar manager Jeanette Lee, die haar richting Rockferry en door de daaropvolgende mallemolen leidde. Ook Bernard Butler werd niet gesommeerd voor dit tweede album. Hoe onevident en moedig ook, het laat zich helaas voelen.

Duffy schreef en producete nu samen met Albert Hammond, de man die met/voor Diane Warren, Roy Orbison en Tina Turner schreef, maar ook songmateriaal van Whitney Houston, Julio Iglesias en Ace Of Base op zijn kerfstok heeft. Vakmanschap genoeg op deze plaat, maar Endlessly sprankelt bijlange zo hard niet als de voorganger en dat ligt ook gewoon aan het songmateriaal. Pittige single “Well Well Well” — past mooi in het rijtje van de “No No No” van peetmoeder Amy Whinehouse (“Rehab”) en haar eigen “Yeah Yeah Yeah” (“Mercy”) — deed nochtans het beste verhopen met hoekige blazers en de ritmesectie van The Roots.

Ook de gracieuze ballad “Endlessly” leek de lat van Rockferry nog een tikje hoger te leggen. Ook andere tegelplakkers “Breath Away” en “Too Hurt To Dance” zijn knap gearrangeerde suikeren hartjes van songs die ervoor zorgen dat deze generatie geen Patrick Swayze en een stel andere fallusvormige kleipotten nodig heeft om “Unchained Melody” van The Righteous Brothers te leren kennen. Dank u Duffy, zeggen we dan. Mooi, zonder door merg en been (haha, jaja) te gaan. Ook afsluiter “Hard For The Heart” is een uitstekende song, maar mist die vonk die pakweg het heerlijk aanzwellende “Distant Dreamer” wel ten overvloede had.

Duffy zet wat stapjes richting disco, maar doet dat met veel te hoge naaldhakken. “Lovestruck” is wat bleekjes en eerder een aanzet tot een richting die Duffy gerust mag/moet inslaan, maar dan beter uitgewerkt. “Girl” is speels, maar is als song niet overtuigend genoeg en houdt de koppeling te stevig ingeduwd om goed gas te geven. Bovendien zijn niet alle productionele kneepjes deze keer overtuigend: het nochtans knappe beginnummer “Oh Boy” is niet gediend met het gejoel en applaus dat het clubgevoel van een halve eeuw geleden moet oproepen. Het gekraak van een opgelegde plaat aan het begin van “Endlessly” is al even belegen. De mantel der liefde die in die gevallen bij een debuutalbum klaarligt, staat ondertussen op eBay. En het bevat voor Duffy anno nu waarschijnlijk toch te veel stof.

Beenhard (een laatste, het is sterker dan onszelf) zijn we dus niet, maar toch is Endlessly als geheel te ontgoochelend. Duffy lijkt zich beter dan ooit in haar sas te voelen, ze klinkt persoonlijker en haar stem is nog prominenter aanwezig, maar Duffy zal toch platen van een ander allooi moeten uitbrengen om een blijvertje te zijn of de rek uit haar stijloefening zal er rapper uit zijn dan eerst gedacht. Haar halfzus Adele toont in januari 2011 alvast hoe het moet met haar nieuwe, excellente 21. Het zou zonde zijn, mocht Duffy haar verhaal na een paar platen, en een zak vol uitstékende songs, al uitverteld zijn. Break A Leg, meisje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 2 =