Cee Lo Green :: The Lady Killer

Aloe “I need a dollar” Blacc mag zich dan wel als de erfgenaam van Bill Withers uitroepen, wanneer het op hiphoppers met een soulstem of soulmannen met een hiphopverleden gaat, is er maar een koning denkbaar: Cee Lo Green. Getatoeëerd van kop tot teen en stevig in het vlees zittend maar ook gezegend met het soort stem waar seks, dreiging en romantiek van afdruipt.

Het hitje “Fuck You” ( “Forget You” in de gekuiste versie) domineert al geruime tijd de radiogolven en mag als een uitstekend visitekaartje voor de begeleidende plaat gelden. Muzikaal tapt het immers uit verschillende vaatjes waarbij neosoul, funk en sixties-pop nooit veraf zijn. In die zin mag The Lady Killer zelfs als radio- en publieksvriendelijker doorslagje/opvolger van de voorbije twee Gnarls Barkley-platen gelden, ware het niet dat Cee Lo lang voor er sprake was van een samenwerking met Danger Mouse al twee soloalbums uitgebracht had die in hetzelfde water zwemmen.

Toegegeven, Cee Lo Green And His Perfect Imperfections (2002) klinkt nog te veel als een kladje met goede ideeën maar van dat euvel is op … Is The Soul Machine (2004) niet veel meer te merken. Op dat album tast Cee Lo de grenzen van zijn eigen stem en muzikale interesses zozeer af dat alle soul-, funk- en hiphopinvloeden zich ver voorbij de gekende genre-elementen begeven , al mag dat geen bezwaar heten. Het enige wat op de plaat aan te merken valt, is dat het met een kloeke drieënzeventig minuten en uiteenlopende stijlen zelfs voor de doorgewinterde melomaan een zware brok om te verteren is.

Met The Lady Killer toont Cee Lo aan dat hij duidelijk lessen getrokken heeft uit zijn soloavonturen en Gnarls Barkley-succes. Net zoals in zijn project met Danger Mouse houdt hij experimenteren met genres binnen de perken en weet hij de invloeden net voldoende naar de eigen hand te zetten dat ze zowel herkenbaar als eigenzinnig blijven. Hier zijn geen pure hommages aan Motown of Stax te horen, net zo min als soulgrootheden schaamteloos geïmiteerd worden. Het valt vooral op hoe Cee Lo binnen de traditie van een plaats verzekert.

Voorbeelden daarvan zijn er genoeg te vinden op het album, al maakt het met schmaltz overgoten “Old Fashioned” het misschien wel het beste duidelijk. Een nummer lang wordt er gevaarlijk gebalanceerd op het randje zonder dat het ooit verzandt in een hopeloze klefheid. Ook het opgewekte “Satisfied” dat al even schaamteloos met goedgeluimde blazers en achtergrondkoortjes aan de haal gaat in zuivere jaren tachtig ballad-modus mag tot een potentiële hit gerekend worden. Eigenlijk kan zelfs gesteld worden dat de single al bij al een slechte keus is; zoveel ander fraais valt er op het album te rapen.

Met soulvolle klassiekers in wording als “Fool For You” en “I Want You” (het hoeven niet altijd ingetogen songs te zijn) houdt de man dan ook enkele stevige kaarten achter de hand. Zelfs wanneer er zonder gêne geknipoogd wordt naar klassiekers in het collectieve geheugen, herken de baslijn in “Bright Lights Bigger City” als verwant aan Michael Jacksons’ “Billy Jean” valt Cee Lo nauwelijks iets aan te wrijven, zozeer zet hij het nummer naar de eigen hand. Dat de gastbijdrage van Selah Sue op “Please” ook zonder een chauvinistische opstoot als indrukwekkend mag heten, is niet meer dan een bevestiging van beider talent en een nieuwe oproep om haar met de juiste producer in contact te brengen.

Een onvervalst meesterwerk is The Lady Killer niet geworden, daarvoor zet Cee Lo toch nog te veel in op de veilige kaart en haalt hij nergens het niveau van … Is The Soul Machine. Maar het is een keuze tussen iets meer avantgardisch en experimenteel enerzijds, en wat radiovriendelijker en traditioneler anderzijds, niet een keuze gestoeld op een kwaliteitsverschil. Gnarls Barkley zette hem opnieuw op de muziekkaart maar het is The Lady Killer die bevestigt wat een kleine groep al lang wist: Cee Lo Green is pure onversneden soul

Er zijn twee versies van het album in omloop. Op het ene staat een cover van Band Of Horses’ “No One’s Gonna Love You” en het andere bevat naast “Fuck You” ook de radioversie “Forget You”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 7 =