Cee Lo Green :: The Ladykiller

Elektra Entertainment Group Inc., 2010

“I guess he’s an Xbox and I’m more an Atari”: aan het gaatje van
het muziekjaar gaat Cee Lo Green nog met de prijs voor leukste
tekstflard aan de haal. Dat de zin uit ‘Fuck You’ komt, hoeven we u
wellicht niet te vertellen. Die single surft al weken op menige
radiogolf en terecht ook: het moet van Outkast’s ‘Hey Ya’ geleden
zijn dat zo’n aanstekelijk urban popnummer ons pad kruiste. ‘The
Ladykiller’ is jammer genoeg iets te glad om die middenvinger een
plaat lang opgestoken te houden, maar wees gerust: zelfs een
radiovriendelijke Cee Lo klinkt te krachtig voor een slap
handje!

Net als Al Green is Cee Lo een reverend van de soul,
maar dan één van de 21ste eeuw en met een duister randje. Nee
viespeuk, de man heeft geen harde schijf vol kinderporno en andere
streng katholieke ongein, Green is eerder een vat vol verhalen over
de donkere kant van de liefde. Met Gnarls Barkley bezong
de corpulente soulstrot al de keerzijde van de amoureuze
medaille, en ook ‘The Ladykiller’ barst van de verhalen over
verraad, hartenpijn en brandend verlangen. Een thematiek die op
Greens lijf is geschreven, want zelden hoorden we een stem die zo
verwond is door Cupido’s schoten naast de roos.

‘Een succesrecept’, horen we u dan denken. Dat is jammer genoeg
slechts de halve waarheid, want de verpakking van ‘The Ladykiller’
is iets te gepolijst om echt tot op het bot te gaan. Na het
ambitieuze ‘Cee Lo Green… Is The Soulmachine’ pakt de man nu
namelijk uit met toegankelijke, hapklare soulpop, die de
platgetreden paden niet durft te verlaten. In vergelijking met het
caleidoscopische lef van Gnarls Barkley hebben songs als
‘Satisfied’ en ‘Cry Baby’ dan ook iets te weinig fond om een
blijvende indruk te maken.

Denk echter niet dat u op uw honger zal blijven zitten, daarvoor
is Cee Lo’s menu te copieus. ‘Fuck You’ is namelijk slechts één
hoogtepunt. Zo tast Green heerlijk diep in z’n vocale buidel in het
gortdroge ‘Bodies’, een song die klopt op het nerveuze ritme van
een hitsig hart. Ook ‘Please’ is een meeslepende smeekbede, met een
perfect gecaste Selah Sue trouwens (jawel, voor een
keertje klinkt ze niet als een ooi in barensnood). En dan is er nog
de sixtiessoul van het toepasselijk getitelde ‘Old
Fashioned’ en de onweerstaanbare falset van Philip Bailey (Earth,
Wind & Fire) in ‘Fool For You’.

Cee Lo Green heeft dus de hand – en spandiensten van Danger
Mouse[link] niet nodig om indruk te maken (zie ook de nieuwe single
‘It’s Ok’). Toch mist ‘The Ladykiller’ net dat beetje lef en die
stroomstoot spanning waar die kameleon een patent op heeft. Het
achterste van ‘s mans tong krijgt u dus niet te horen.

Maar genoeg gemierenneuk, ‘The Ladykiller’ blijft bijwijlen
namelijk een straf staaltje nieuwerwetse soul, vertolkt door één
van de krachtigste stemmen van de laatste jaren. En hoe hapklaar de
plaat soms ook klinkt, kwaliteit blijft voorop staan bij Cee Lo
Green. Met z’n cocktail van soul, hiphop en pop zullen de meisjes
dan ook bij bosjes in katzwijm vallen voor het jerommeke
van de soul. Het weze hem gegund!

http://www.ceelogreen.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 − zes =