Vampire Weekend




AB, Brussel, 16 november 2010

Dat Vampire Weekend met ‘Contra‘ zowel op
creatief- als op populariteitsvlak een stap vooruit zette, hoeft al
lang geen betoog meer. Getuige het bijna voor fait divers
doorgaande feit dat de band een dag later en een zaal verder
aantrad dan oorspronkelijk voorzien. De AB was tot de nok gevuld
met enthousiaste fans voor een van de meer energieke bands van de
laatste jaren. Vampire Weekend mocht hen bewijzen dat hun
ijzersterke optreden deze zomer in Werchter geen toeval was.

Het duurde even voor de band rond frontman Ezra Koenig wakker was –
getuige de bindteksten die door het gejuich door georeerd werden
als stond het nu eenmaal zo in de chronologie. Openingsnummer
‘Holiday’ werd op routine afgehaspeld, en ook van ‘White Sky’
werden we niet meteen wild. En het is nu niet dat ‘Cape Cod Kwassa
Kwassa’ en ‘M79’ geen ijzersterke songs zijn, of dat Koenig
duidelijk liet merken dat hij er ook maar stond omdat hij daarvoor
betaald werd, maar het heilige vuur was slechts latent aanwezig op
dat moment. De bijna naar Get Ready neigende poses van in Werchter
waren ingeruild voor stijlvolle indiekledij en soberheid, en enkel
bassist Chris Baio liet op dat moment echt merken dat hij muziek
met een ziel en een lever maakt.

Dit aangenaam voortkabbelen duurde tot de band ‘California English’
inzette. Ons inziens lang niet een van de beste nummers uit het
oeuvre van de Brooklyners, maar in de AB kwam het, geruggensteund
door de immer aanwezige Afrikaanse ritmes en tegendraads hoekige,
scherpe geluiden ten volle tot zijn recht.

‘California English’ was meteen de aanzet tot twintig ijzersterke
minuten, met een zoals altijd energiek en bevlogen ‘Cousins’, en
degelijke versies van mindere nummers ‘Run’ en ‘A-Punk’. Ook het
ingetogen ‘Taxi Cab’ vond tussendoor wonderwel zijn plaats, alsof
Vampire Weekend pure klasse met jarenlange routine combineerde. Het
zou schril contrasteren met het slotsalvo van de eigenlijke set.
‘Campus’ en persoonlijke favoriet ‘Oxford Comma’ vormden zowaar een
halve medley die toonden dat Vampire Weekend op andere momenten ook
nog gewoon kan grossieren in eindeloos speelplezier, dat daarom
kwalitatief op geen moment moet onderdoen voor de eerder
geëtaleerde kunde.

Tussen die twee topmomenten stak de routine evenwel opnieuw even de
kop op. ‘One (Blake’s Got A New Face)’ is een anthem dat ons niet
op het lijf geschreven staat, en zowel ‘Diplomat’s Son’ als ‘Giving
Up The Gun’ werden afgehaspeld alsof de band duidelijk naar het
eind van de set aan het toewerken was.

Pas bij de laatste twee nummers werd de tweede adem dus gevonden,
maar die werd wel meteen doorgetrokken tot de bisnummers.
‘Horchata’ brengen in een op dat moment opnieuw kolkende AB is geen
makkelijke klus, maar het was opnieuw de tegendraadsheid om het
nummer te vertragen dat het uiteindelijk meer dan overeind hield.
Met ‘Walcott’ heeft Vampire Weekend ondertussen haar eigen ‘End Of
The World As We Know It’ – Koenig zingt zelfs af en toe op het
tempo dat Stipe debiteert – en ook hier bewees de band opnieuw dat
ze niet van slechts één markt thuis is.

Twee maal Vampire Weekend en twee maal geen ‘I Think UR A Contra’,
dat mag erg jammer heten. Wat de New Yorkers in de plaats brachten
was evenwel een muzikaal erg hoogstaand optreden. Hoewel de set
zijn dipjes kende, en niet alle nummers even grote prijsbeesten
zijn, bewees Vampire Weekend dat de hype geen toeval is, en dat de
aangekondigde opvolger van ‘Contra’ terecht met argusoren
beluisterd zal worden.

Meer afbeeldingen
HIER

‘Contra’ is uit bij XL Records

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − 7 =