4AD, 2010
In de supermarkt van de indiepop is de houdbaarheidsdatum een
grillig gegeven. Wat vandaag kraakvers is, kan morgen zo belegen
smaken als overjarige Aldi-smeerkaas. De nieuwste snoepjes benader
je dan ook best met de nodige argwaan. Die scepsis is echter
volstrekt overbodig bij Deerhunter, een zure
bol die van kleur en smaak verschiet alsof Willy Wonka er met z’n
pollen aan heeft gezeten. Geloof ons, de hypemachine speldt je voor
een keertje niks op de mouw. In de schemerzone tussen
ambient, noise en pure pop is Deerhunter heden
ten dage koning en dat zal nog wel even zo blijven!
Hoewel, een nieuw snoepje kan je het geesteskind van Bradford
Cox bezwaarlijk noemen. De band timmert al even aan de weg en met
z’n soloproject Atlas Sound heeft Cox bovendien de ideale
uitlaatklep voor z’n ambient-fixatie gevonden.
‘Cryptograms’ en ‘Microcastle/Weird Era Cont.’ waren veelbelovende
platen, maar het blijken nu slechts opstapjes naar het creatieve
zenit die Deerhunter etaleert op ‘Halcyon Digest’. De
Amerikanen serveren nog steeds lillende shoegazepop met
een nerveuze hartenklop, maar aan elke gitaarlick of hypnotiserend
klanktapijt voel je dat de band de wind meer dan ooit in de zeilen
heeft.
Deerhunter licht het anker alvast in stijl met opener
‘Earthquake’, een muzikaal rookpluimpje dat komt opgekringeld uit
de vergeelde platenhoezen van Boards Of Canada. Ook
‘Helicopter’ baadt in nostalgische droompop vol subtiel
opborrelende samples en een waas van melodieuze shoegaze.
Denk echter niet dat de band die mistbankjes niet kan
kristalliseren tot raszuivere popsongs. Luister maar naar ‘Don’t
Cry’ en ‘Coronado’, nummers met koppen en staarten die gehesen zijn
in een rafelige jeans en een versleten The Jesus And Mary
Chain-shirt. Wat The Pains Of Being Pure
At Heart kunnen, kan Deerhunter ook. Of wat dacht u?
Met ‘Desire Lines’ verslaan ze die band zelfs op eigen terrein.
Pure bubblegumpop met een licht wrange nasmaak en gezegend
met een refrein dat zelfs de meest introverte houten klaas
enthousiast zal meelippen. Maar Deerhunter zou Deerhunter niet zijn
als ze de song geen uitgeleide deden met een hypnotiserende
shoegaze-outro. En zo weegt de band een plaat lang song en
soundscape op een apothekersschaaltje af.
‘Sailing’ bewijst echter dat Deerhunter ook zonder
knoppendraaierij kan imponeren. Akkoord, op de achtergrond smeult
wat milde noise en er rijzen enkele samples uit de as,
maar het blijft een uitgepuurde song in adamskostuum. Naakt,
fragiel en ontwapenend. Nog bewijzen dat er in Bradford Cox
evenzeer een Beatle schuilt als
een Warp-aficionado? Het goedgemutste en simpelweg onweerstaanbare
‘Memory Boy’ of het pompende ‘Fountain Stairs’, melodieuze indiepop
met de juiste barst op de juiste plaats.
Maar met ‘He Would Have Laughed’ eindigt ‘Halcyon Digest’ zoals
de plaat begon: dromerig, roesopwekkend en meeslepend. Of hoe
Deerhunter geen passer nodig heeft om een ronde cirkel te trekken.
Een album lang grossiert de band in indiemuziek zoals ie moet
klinken. Geen nodeloze moeilijkdoenerij of pedante navelstaarderij,
maar bloedmooie songs met adders onder het gras. Te degusteren in
overvloed!
