Torche :: Songs For Singles

Ze zullen de omschrijving niet graag lezen, maar hun "thunderpop" leidde twee jaar geleden tot euforie bij metalspecialisten en avontuurlijke rockers. Toen klonk Torche nog als een stonerversie van de Foo Fighters voor ze stadionrockers werden. Vandaag leunt de poppy metal van het trio uit Florida qua snelheid vooral aan bij The Ramones, maar klinkt de sound weliswaar duizend keer zwaarder. Of hoe Torche lol trappen en muzikaal vernuft blijft combineren.

Met Torche is het altijd feest. Vooral Meanderthal wist een aanstekelijk enthousiasme los te weken bij zowel punkers, hardcorekids, metalheads, stoners als rockliefhebbers. De drie bonzen van Torche lijken meesters in het mixen van toegankelijke sixties popmelodieën en opzwepende stoner uit de jaren negentig. Het is alsof Torche je constant plat bombardeert met muziekgeschiedenis. Makkelijk voer voor majors, denk je dan. Mis poes, terwijl muziekconsumenten vandaag vrijwel automatisch gevoed worden met allerhande pop, wacht Torche liever rustig af tot actievelingen naar hun catchy muziek happen. Torche blijft na al die jaren een goed bewaard geheim in het alternatieve milieu.

Maar Meanderthal, met Converges Kurt Ballou als producer, was een belangrijke stap voor de band. Met hun ingenieuze en robuuste sound mochten ze voortaan in de ererij van Mastodon en Baroness plaatsnemen. Toch was er een groot verschil met eender welke sludgeband: spontaniteit. Vooral zanger-gitarist Steve Brooks straalt deze stijl uit. Sinds het opstappen van Juan Montoya, een van de twee riffmeisters, gaan Brooks, bassist Jonathan Nuñez en drummer Rick Smith met zijn drieën verder. De productie was bovendien een doe-het-zelfwerk waardoor de popmelodieën, waarop ditmaal meer punk dan sludge geënt is, nog puurder en speelser klinken. Tijdens "UFO" en "Cast Into Unknown" komt de puber in ons boven. De kitscherige punk is om van te smullen, maar de zware sludgy sound geeft de nummers extra power.

Vooral bij het zwaardere materiaal lijkt de automatische riffmachine niet de stoppen. In "Lay Low", dat afklokt op amper vijftig seconden, grossiert Torche in productiviteit. Het verrast niet dat de (iets) langere nummers ook rijkelijk gevuld werden met energieke riffs en plezante riedeltjes. Het uptemponummer "Hideaway", met een brommende basgitaar in de hoofdrol, is vooral een goede headbangtraining. Aanvankelijk denk je dat Torche met "Arrowhead" en "Shine On My Old Ways" meer kon hebben gedaan. "Arrowhead" is echter een repetitieve geluidsstorm waaruit de weedblaadjes lijken op te waaien terwijl in "Shine On …" de lekkere gitaarfeedback en speelse drums het swinggehalte opdrijven.

Torche sluit wel af met meer sferische nummers. De feestneus wordt afgezet en zwarte gewaden worden aangetrokken. Badend in een "Neurosische" sfeer gaat Torche met "Face The Wall" en "Out Again" op zoek naar meer gevoel en minder no-nonsense geweld. Zware geluidsmuren en doomy stukken overheersen dan ook de laatste tien minuten. Licht Torche hiermee een tipje van de sluier over zijn muzikale toekomst? Who knows, deze experimentele missie is alvast geslaagd.

Laat u niet afschrikken door de twee afsluitende nummers. Terwijl het luisterplezier eraf druipt, lijkt ook Torche zich rot te amuseren. Als we ons baseren op het eerste deel lijkt Songs For Singles nog maar de prelude van het grote feest dat het volgende album misschien kan worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =