Uffie :: Sex Dreams and Denim Jeans

Ed Banger Records, 2010.

Op haar 22e mag Uffie (née Anna-Catherine Hartley) zichzelf
alvast trots multitasker noemen in de Parijse muziek- én
modewereld. Ongetwijfeld hebben we hier te maken met een dame die
vele talenten rijk is, maar het belangrijkste daarvan is
waarschijnlijk haar gave om zich goed te omringen. In 2005 hielp
haar toenmalige vriendje Feadz haar aan een eerste hitje binnen het
circuit met ‘Pop the Glock’. Dit werd ook opgemerkt door Busy P,
die haar stante pede een contract aanbood op zijn Ed Banger-label,
alwaar Uff lustig vriendjes maakte.

De voorbije jaren hoorden we haar enkele tracks opluisteren bij
Justice – de
single ‘Tthhee Ppaarrttyy’ hoort zonder morren op uw iPod te staan!
– en Mr. Oizo. Deze heren betuigden hun dankbaarheid door ook een
paar nummers voor haar te producen, zodat ze voor haar debuutplaat
‘Sex, dreams and denim jeans’ al meteen op een sterrencast kan
rekenen.

Dé internationale doorbraak kwam er dankzij ‘Add Suv’: een
aanstekelijke beat, heerlijk mee scandeerbare lyrics én een gastrol
van Pharrell
Williams
als commerciële kers op de taart. Geen klachten
hierover: een verdiende hit! Ook ‘Pop the Glock’ verdient alle
krediet: een très sympa deuntje dat weliswaar pose over
ballen verkiest (“Bad ass bitch, I’m rated X” rapt ze kort na het
startschot, maar echt gemeend klinkt het niet), maar toch een
cultureel verantwoord alternatief voor Fergie biedt.

Toch moet Uffie beseffen dat een grote mond niet genoeg is om
een plaat mee te vullen. Op ‘Art of Uff’ doet ze aan schaamteloze
zelfpromotie, maar om die waar te maken heeft ze een originelere
melodie nodig dan een collage van nineties hip/hop-clichés. “The
little Uff is making your sleazy dreams come true” kunnen we nog
aannemen, maar met “My voice is touching your heart” maakt ze toch
wel een beschamende inzichtsfout.

Natuurlijk staan er hier en daar alleraardigste electroraps op
‘Sex Dreams and Denim Jeans’, maar na verloop van tijd wordt het
toch allemaal wat te veel van hetzelfde, vooral als er tussendoor
nog eens monotone, afgezaagde drets als ‘Give It Away’ passeert. De
genreoverschrijdingen zijn dus welgekomen en behoren zelfs tot het
neusje van de plaat.

Op papier lijkt ‘First Love’ een rampscenario, maar in de
realiteit is deze semi-ballade één van de hoogtepunten van het
album, dankzij een constant van tempo wisselende beat die de
rokerige stem van Uffie een sterke boost geeft en voor een
interessante compositie zorgt. Tussen alle elektronica door doet
het ook deugd om in de door Mirwais geproducete titeltrack wat
gitaarwerk te horen, spijtig genoeg in het gezelschap van de
pijnlijkste zangstonde sinds Miss Kittins ‘Bat Box’.

Op het charmante ‘Our Song’ verontschuldigt Uffie zich, bedolven
onder drie kilo vocoders, voor eventuele gehoorschade: “I never
claimed to be an artist. I can’t even sing you know. Everything
happened so fast, now I’m trapped in something shiny”. Een artieste
is ze inderdaad allerminst, ‘trend’ lijkt ons een betere
omschrijving. Of zoals ze het zelf iets mooier zegt: “I’m an
entertainer, not a lyricist” in ‘MCs Can Kiss’, een funky
schot in de roos waarvoor alle krediet echter naar Mr Oizo dient te
gaan. Hoe je het draait of keert: de positieve punten van ‘Sex
Dreams and Denim Jeans’ zijn er dankzij de producenten. Uffie is
hun marketingvriendelijke uithangbord.

P.S. Aan de ongeïnspireerde cover van ‘Hong Kong Garden’gaan we
niet te veel woorden vuil maken. Afblijven, dus!

www.myspace.com/uffie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + een =