Modular Recordings, 2010.
Nu een speekseltest kan bepalen of u in een drugsroes achter het
stuur zit, neemt u beter geen risico’s. Keil die joint of dat zakje
coke dus uit het raam en schuif ‘Innerspeaker’ in de cd-lader. De
muziek van de nieuwbakken indiesensatie Tame Impala is namelijk zo
roesopwekkend dat Tom Boonen ongetwijfeld voorzitter wordt van hun
Belgische fanclub. Met hun trippy cocktail van psychedelische
fuzzrock en sixtiespop huppelt dit Australische trio als een stel
drugskonijnen door Beatlesiaanse
strawberry fields en het is meer dan goed toeven in hun
kielzog. De muzikale delirium tremens van het jaar!
Als Cartman uit ‘South Park’ deze Aussies zou tegenkomen, zou hij
ze ongetwijfeld vergassen. De kerels van Tame Impala hebben
namelijk een grotere hippiefactor dan een blootsvoetse Geena Lisa.
Kevin Parker, Dom Simper en Jay Watson lijken deze plaat wel
opgenomen te hebben in een soort ‘Home and Away’-setting vol
palmbomen, strandhutten en surfplanken met een kleurig
bloemetjesmotief. Zozeer baden hun zweverige songs in een
narcotische waas van zonlicht, echo en galm. Maar vergis u niet:
‘Innerspeaker’ is dan wel een luchtkasteel van een plaat, maar de
meeste nummers staan als een huis.
Bij de hallucinogene groove van opener ‘It Isn’t Meant To Be’ voel
je namelijk al dat alles juist zit. De effectpedalen draaien
overuren en een lichtvoetige ritmesectie stuwt de galmende gitaren
via een opwaartse spiraal richting stratosfeer. In ‘Desire Be
Desire Go’ rookt Mercury Rev dan weer
een kruidige vredespijp met Jimi Hendrix en Cream. Dave Fridmann
(zie ook Flaming
Lips en MGMT) zat dan ook
niet toevallig achter de knoppen. Maar Tame Impala doet niet alleen
sixties-iconen voor het geestesoog verschijnen. De zweverige vocals
refereren evenzeer aan Animal Collective en
tijdens de instrumentale trip van ‘Jeremy’s Storm’ lijkt het wel of
My Bloody Valentine naar de hemel tuurt in plaats van naar hun
schoenpunten.
Laten we elkaar dan ook geen Liesbeth noemen: origineel en
baanbrekend is dit allemaal niet. ‘Alter Ego’ en ‘Why Won’t You
Make Up Your Mind?’ zijn goeie songs, daar niet van, maar onder die
walm van galm hoor je een iets te opvallende gelijkenis met Lennon
en McCartney die het met bloeddoorlopen ogen op een jammen zetten.
Daarnaast is Tame Impala ook af en toe een stuurloos schip in hun
zee van echo. Zo breien ze een overbodig slotakkoord aan
‘Expectation’ en raakt zelfs de duurste gps het noorden kwijt in
‘Runway, Houses, City, Clouds’.
Maar wanneer de Australiërs de song niet uit het oog verliezen,
maakt zelfs de grootste azijnpisser geen schijn van kans. In ‘The
Bold Arrow Of Time’ laten ze Black Sabbath, Kyuss en Jimi Hendrix
een potje reidansen zonder geforceerd te klinken (chapeau!) en de
psychedelische groove van ‘Solitude Is Bliss’ is besmettelijker dan
ebola.
‘Innerspeaker’ is een muzikaal illuseum dat telkens van kleur en
textuur verandert zonder dat je er erg in hebt. Toegegeven, af en
toe jamt Tame Impala zichzelf aan de galg met onnodig gefreak, maar
in z’n geheel blijft dit een meer dan overtuigende plaat. Steek dus
een korenhalm in uw mondhoek en laat overbodige noties als tijd en
plaats vervagen op de tonen van ‘Innerspeaker’. Een bad
trip is uitgesloten!
