Pulled Apart By Horses :: Pulled Apart By Horses

V2, 2010.

‘Doet ie het of doet ie het niet?’: die vraag hing te bengelen aan
de opengevallen monden van alle Shelter-gangers op Pukkelpop. De
reden: James Brown, gitarist van Pulled Apart By Horses, was op een
stelling geklommen en stond vier meter boven het podium te soleren.
Waarna de waaghals, jawel, met doodsverachting in de gapende diepte
sprong. Die salto mortale vatte de muziek van dit zootje ongeregeld
uit Leeds perfect samen. Pulled Apart By Horses serveert namelijk
indiepunk zoals het hoort: gevaarlijk, compromisloos, rauw en
onversneden. Fuck yeah!

Een band die nog meer als Mclusky klinkt dan spinoff
Future Of The
Left
? Het klinkt bij de haren getrokken, maar dit Engelse
kwartet flikt het. Afwisselend hilarische en ronduit onnozele
lyrics? Check! Moorddadige riffs? Check! Pompende
drums? Check! Een no-nonsense attitude? Final
check!
Hun Pukkelpop-optreden bewees al dat ze een publiek
gevierendeeld kunnen achterlaten en op hun debuut klaren ze een zo
mogelijk nog straffere stunt dan Brown’s knieschijfbrekende sprong:
die urgentie en onversneden furie moeiteloos op plaat vatten.

Het speeksel vliegt dan ook bijna uit de luidsprekers wanneer Tom
Hudson de oerschreeuw van single ‘Back To The Fuck Yeah’ uit z’n
schriele kippenborst trekt. Een mission statement dat
klopt als een postbus, want Pulled Apart By Horses laat op deze
plaat geen spaander heel van uw trommelvliezen en de concurrentie
in de sector van ranzige decibels. Ook in de andere songs klinkt
dit ongeschoren kwartet namelijk als een vuurpeloton dat de kogels
langs uw oren laat suizen. Luister maar naar het aan rabiës ten
prooi gevallen ‘I Punched A Lion In The Throat’ of het schurftige
‘The Crapsons’.

Denk echter niet dat die waas van waanzin tot nonchalance of een
gebrek aan focus leidt. Pulled Apart By Horses mag dan wel over
itchy trigger fingers beschikken, ze schieten wel met
scherp. De abrupte tempowisselingen van ‘High Five, Swan Dive, Nose
Dive’, de onzachte botsing tussen melodieuze en schreeuwerige
vocals in ‘Yeah Buddy’ en ga maar door: achter de schijnbare chaos
van dit album schuilen verslavende songs met meer weerhaken dan in
uw opa’s vismand. Naast het feit dat Mclusky souffleur van dienst
lijkt op deze plaat hebben deze Britten met hun pollen dus ook
stevig in de mosterdpotten van Shellac, At The Drive-In en
Fugazi gezeten.

Trouwens, uzelf ooit al afgevraagd wat er zou gebeuren als u uzelf
vastbindt aan de poot van een paard om vervolgens een brandende
sigaret in diens aars te steken? Het resultaat moet ongetwijfeld
aanvoelen als ‘I’ve Got Guestlist To Rory O’Hara’s Suicide’: een
helse trip aan een moordend tempo. Om maar te zeggen dat we zelden
een band hebben gehoord die het zo vertikt om gas terug te nemen.
Op de langdradige afsluiter ‘Den Horn’ na verveelt deze plaat dan
ook geen nanoseconde!

‘Pulled Apart By Horses’ is zo’n plaat die goed gedrag en zeden in
het gezicht spuugt. Een ongeleid projectiel dat alles vernielt wat
het op z’n weg tegenkomt. Berg al uw verfijning dus even op, bal de
vuist en hef met uw andere hand het glas (bier, of wat had u
gedacht?) op deze bonte bende uit Leeds, onderwijl een luide boer
slakend. Nogmaals, straffere indiepunk zal u dit jaar niet te horen
krijgen!

http://www.pulledapartbyhorses.com/

www.myspace.com/pulledapartbyhorses

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =