The Avett Brothers :: I And Love And You

In de Verenigde Staten scheerde deze plaat al hoge toppen in de herfst van 2009. Geen idee waarom het zo lang duurde om het album tot hier krijgen, want het is een prima album dat bewijst dat de werelden van roots en pop stijlvol gecombineerd kunnen worden zonder het een noch het ander te verloochenen.

I And Love And You werd geproduceerd door Rick Rubin en dat valt er meteen aan te horen. Ondanks de uitgebreide instrumentatie (de broers Scott en Seth Avett zorgen al voor gitaren, piano, drums, orgel, banjo, mandoline, glockenspiel en percussie) en een uitgebreid lijstje gastmuzikanten voelt het album toch heel sober en puur aan: geen opdringerige geluiden en bijgevolg ook geen eenduidige stilistische identiteit. Johnny Cash klonk natuurlijk anders, maar net als I And Love And You vielen zijn ultrahomogene albums een beetje tussen de genregrenzen.

Klonk het trio (twee broers en bassist Bob Crawford) voorheen vaak als een rammelende bluegrasstornado, dan wordt hier een evenwicht gevonden tussen country, folk, pop en rock-’n-roll. Het mooist van al is dat de band erin geslaagd is om ondanks die veelheid aan invloeden een heel coherente plaat af te leveren. Er lijken verwijzingen in te steken naar het klassieke werk van The Band, naar de in harmonieën gedrenkte countryrock van The Jayhawks, naar de aloude folktraditie, maar ook naar The Beatles en 70’ pop.

Nochtans duurt het even voor de plaat die gestileerde diversiteit aan geluiden ontbloot. Er wordt immers afgetrapt met de titelsong, een ingetogen pianoballade waarmee meteen de gevoelige snaar geraakt wordt. The Avett Brothers kiezen ongecompliceerd en zonder aarzeling voor de naakte emotie en geraken ermee weg. I And Love And You draait volledig om "these heaviest of words" en hoe moeilijk we die over onze lippen krijgen, en het gevolg is dus een hele reeks emotionele verhalen over hartzeer en toewijding. Stoere kerels die hun vrouwelijke kantje nog niet gevonden hebben zoeken dus best elders hun heil.

Gelukkig levert die emotionele directheid soms bloedmooie resultaten op. "I And Love And You" glijdt zo moeiteloos over in het met banjo opgeluisterde "January Wedding", een brok oerklassieke, wiegende rootsmuziek. "Head Full Of Doubt / Road Full Of Promise" wil het net wat ambitieuzer aanpakken als een breed georchestreerde pianoballade met strijkers, orgel en grootse climax. Er valt geen enkele reden te bedenken waarom deze band ook niet geschikt is om op grote schaal harten te breken in navolging van pakweg Fleet Foxes.

De veelzijdigheid van de plaat wordt dan pas duidelijk, dankzij die mooie harmonieën in "And It Spread", de tweeledige opbouw van "The Perfect Space", de springerige pianopop van "Kick Drum Heart", de prachtige ballade "Ill With Want" en de pure popsnoep van "Slight Figure Of Speech", dat laat horen dat een van de beste powerpopsongs van 2009 van een stelletje rootsrockers kwam. Met z’n dertien songs en een duur van vijftig minuten speelt I And Love And You dan wel met het risico iets langer rond te blijven hangen dan nodig, een potentieel probleem dat echter van de baan wordt geveegd door de hoge gemiddelde kwaliteit van de songs.

Tegenvallende songs vallen hier niet te bespeuren, al zijn er momenten, zoals in "Tin Man" en de iets te gesuikerde afsluiter, waarbij je het gevoel hebt dat er mits wat bijschaven nog meer in had gezeten. Desalniettemin is I And Love And You een uitstekende rootsplaat geworden, eentje die aankondigt dat het immens getalenteerde trio (en dan hebben we nog niets gezegd over Scott Avetts schilderijen die het artwork bepalen) z’n plafond nog niet bereikt heeft en dat zuivere meesterwerk nog achter de hand houdt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + elf =