Die Anarchistische Abendunterhaltung :: The Shepherd’s Dream

Zelden zo’n mooi verpakte cd gezien als The Shepherd’s Dream van Die Anarchistische Abendunterhaltung (yep, die naam is terug): een prachtig houten kistje met daarin mooie postkaarten. Smoke and mirrors om ons van de essentie af te leiden? Niet echt. Eerder een prachtige verpakking van een mooi cadeau.

Het moeten nochtans geen gemakkelijke vier jaar zijn geweest sinds Domestic Wildlife. Toen violist Buni Lenski aankondigde te vertrekken, betekende dat immers niet meer en niet minder dan dat DAAU (we houden het voor het gemak toch nog even kort) zichzelf opnieuw moest uitvinden. Wat doe je anders als een stichtend lid zomaar vertrekt, zijn dromen achterna?

Het vertrek van Lenski werd opgevangen door van de stilte het nieuwste groepslid te maken. “We hebben ervoor gekozen de viool niet te vervangen, omdat die een verlengstuk van Buni’s persoonlijkheid was”, is de uitleg. Het maakt voor de band in elk geval een groot verschil. Weg is de alle richtingen uit schietende muziek, vol noten die elkaar moeten opvolgen, het bombardement van ideeën. The Shepherd’s Dream werd een rustige, intieme plaat die de nummers alle tijd en ruimte geeft om zich te ontplooien.

Soms is het album een regelrechte oefening in traagheid. Zo krijgt “Out Of The Woods” maar liefst vijftien minuten om zich langzamerhand open te vouwen, terwijl een accordeon zo traag mogelijk uitgerekt wordt. Pas in de tiende minuut vertoont de cello enige tekenen van gejaagdheid, maar de rest van de instrumenten laat zich niet pramen: de bas jogt rustig naar het einde en de klarinet sjokt zo mogelijk nog trager dan de accordeon. Het resultaat bezweert en hypnotiseert tot aan het wegsterven dat op zich nog eens twee minuten wordt gerekt.

Wat niet wil zeggen dat het altijd een gemakkelijke zit is. “We dachten inderdaad aan kabbelende beekjes en ruisende bomen”, bevestigt de groep de betekenis van titels als “Visions Of Arcadia”. Maar het durft als eens saai zijn in een idylle, en dik vijftig minuten gezapig luisteren naar zich ontplooiende neoklassieke muziek vraagt geduld en begrip van een mens. Maar dat is twee minuten later alweer vergeten, wanneer het allemaal de moeite waard blijkt te zijn .

De prachtige uitvoering van The Shepherd’s Dream past bij de titel die op zijn beurt past bij de muziek. Alles is organisch, niets van vals plastiek. De tastbaarheid van het object past bij het organische van de muziek: zo aards dat het met zijn tenen diep geworteld in de grond het leven opzuigt. De Anarchisten blijven een verbazingwekkend uniek geluid in het Belgische muzieklandschap.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + dertien =