Codasync :: In Galoré

Eigen beheer, 2009.

Ambitie, het is iets waar de muziekwereld vaak geen blijf mee weet.
Natuurlijk zijn er labels en agencies die er wel wat mee kunnen,
maar niet elke band die het verdient wordt ook daadwerkelijk
opgemerkt en zonder de juiste springplank lijkt het voor jong
Belgisch talent vaak onmogelijk om het ooit ergens te brengen.
Gelukkig kruipt niet iedereen dan maar zonder slag of stoot wenend
in een hoekje, want eind 2009 brachten de Antwerpse jongens van
Codasync al hun tweede plaat uit in eigen beheer. ‘In Galoré’ staat
garant voor veertig minuten eigenzinnige instrumentale rock. Met
een kleine vertraging (kuch), maar met het schoolse adagium ‘beter
laat dan nooit’ in de meest stoffige hoekjes van ons achterhoofd,
presenteren wij u dan ook graag dit prachtige werkstukje.

Aftrappen doen we met ‘Substituent Hump’. Al na tien seconden
worden we bruusk wakker geschud, wanneer de akoestische intro wordt
platgewalst door elektrisch geweld. Blazers zorgen voor een tweede
aangename verrassing en ritmewisselingen vliegen ons rond de oren,
terwijl de gitaren een vreemde maar verdomd aanstekelijke riff ten
gehore brengen. Na een rustiger intermezzo jaagt de groep ons voor
de derde keer in dezelfde song de stuipen op het lijf, ditmaal met
een streepje onvervalste black metal. Klinkt verwarrend? Dat is het
ook, maar dat kan de pret niet bederven. Wat een opener!

Tijd om even uit te puffen wordt ons niet gegund, want meteen
luiden strakke drums ‘Centipede Jackomino’ in. Opnieuw horen we
blazers en bijzonder catchy gitaren, die haast van een andere
planeet lijken te komen. Een goede gedoseerde portie fuzz op
gezette tijden laat het geheel nog buitenaardser klinken.
Halverwege begint het nummer echter plots spontaan te desintegreren
en wanen we ons pas echt in een andere dimensie. En dan moet het
mooiste nog komen: een climax om u tegen te zeggen.

Op naar ‘Lucdanun’ dan. Een lange intro met een vleugje Pink Floyd brengt ons
tot bij de sterkste gitaarpartij van heel het album. Eventjes
schijn je naar een rocksong pur sang te luisteren, tot een
sferische uitbarsting waar zowel Isis als Frank Zappa
niet vies van zouden zijn, je voor de zoveelste keer bij de neus
neemt.

‘Sideways Sunrays’ is de vreemde eend in de bijt. Enig speurwerk
leert ons dat het hier een toevallig opgenomen jam betreft. Het is
zowat het enige rustpunt op de hele plaat, maar ter compensatie
duurt het dan wel twaalf minuten. Gedurende heel die tijd wordt er
voortgebouwd op hetzelfde thema en hoewel dat muzikaal niet altijd
even boeiend blijft, kan het als statement toch wel tellen om een
ruwe, onafgewerkte track een plaatsje te geven in een voor de rest
perfectionistisch geheel. Ook zou het album als geheel minder sterk
staan zonder dit zweverig mantra. Met andere woorden: vooralsnog
weten we niet goed hoe we dit stuk muziek moeten benaderen. En
ergens lijkt dat ook exact het plan van de jonge snaken geweest te
zijn.

Hoe het ook zij, ‘Wokkin’ With Dinah’s Sours’ levert opnieuw
prachtig vuurwerk op en is misschien het sterkste nummer op ‘In
Galoré’. De spanning wordt laagje per laagje, met bijna huppelende
gitaren, een dreigende baslijn en dito drums, opgebouwd tot aan een
geweldige anticlimax die het niet moet hebben van volume maar van
prachtig vervlochten gitaarlijnen. Zo goed als structuurloos
kabbelen de bas en de gitaren voort, terwijl de percussie voor een
fantastische interpunctie zorgt. En dan smijten de heren als
afsluiter ook nog ‘Random Pomp Galöre’ in je gezicht. Knetterende
muziek die drijft op een overstuurde bas en drum ‘n’ bass- en
dubritmes.

U ziet het alleen al aan de songtitels: ambitieus zijn de jongens
van Codasync wel. Maar ze komen er vooralsnog voortreffelijk
charmant mee weg. Elke noot wordt gespeeld alsof het de laatste kan
zijn, zonder ook maar één moment minder dan – pardon my french –
retestrak te klinken. En hoewel elke seconde van ‘In Galoré’
propvol zit, doet geen enkel geluidje overbodig aan. We krijgen een
fantastische mix van onnoemelijk veel genres voorgeschoteld, die
niet alleen uitblinkt in veelzijdigheid maar ook in originaliteit
en authenticiteit. De enige echte constante is een niet te
miskennen hunker naar de jaren zeventig, zowel die van Zeppelin als
die van Zappa. Een explosief goedje dus, u weze gewaarschuwd!

Codasync speelt op 6 juni in La Campine te
Antwerpen.

www.codasync.com
www.myspace.com/codasync

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 1 =