Was het een teken aan de wand dat Warp vorig jaar zijn twintigste verjaardag vierde zonder de aanwezigheid van pionier van het eerste uur Autechre? Wou het label toen zijn licht laten schijnen op de jonge garde, of is die het roer langzaam maar zeker aan het overnemen?
In de jaren negentig was Autechre de koning van de vernieuwende elektronica. Heruitvinden was het sleutelwoord en de modus operandi om zich te onderscheiden. Vanaf het begin van dit millennium begon de machine echter te sputteren en met zijn nieuwe plaat Oversteps staat zijn hegemonie op de helling. De hoes van de plaat vormt daarvan de voorbode: de cirkel is rond.
Sinds het debuut Incunabula heeft de Britse groep een aantal boeiende stadia doorlopen. Van ambient (techno) (Amber) over abstracte IDM (Confield) en noise (Gantz Graf) tot clicks & cuts (Untilted). Maar als een agressief virus dat zich ent op elke nieuwe soort, blijft er in het eindstadium nog maar één mutatie over: de automutatie. To overstep mag op papier nog zoveel als "overschrijden" betekenen, hier worden helaas geen grenzen meer overschreden. In zekere zin is Oversteps bijgevolg een autopastiche: Autechre recycleert Autechre. Dat zou in theorie boeiende resultaten kunnen opleveren, maar het contemplatieve haalt duidelijk de bovenhand. Het duo Booth/Brown kijkt melancholisch naar de beginperiode. En dat betekent: uitwaaierende, melodische, eenvoudige structuren en dito ontwikkelingen. Tracks als "pt2ph8", "See On See" en "krYlon" mijmeren naar de begindagen. De algehele sfeer is er dan ook eerder een van mediteren dan van imponeren. Verrassen doet het ons niet meer. De bijna kinderlijke melodielijn van "st epreo", de zachte clicks van "qplay", …laten ons enkel denken: been there, done that.
Het grootste probleem van de plaat is dan ook het gebrek aan spankracht. Oversteps klokt af na meer dan zeventig minuten en weet nergens langer dan zes minuten ononderbroken te boeien. Op het hoogtepunt "os veix3" zit de sfeerschepping wel goed. Maar leg ieder ander nummer van de plaat naast een willekeurige oude track als "777" — van op het doorsnee album LP5 — en hoor dat de gedrevenheid, de innovatie en de opwinding verdwenen is. Waar is de spanning, waar is de tegendraadse opbouw, waar is de digitale jazz? Autechres kenmerkende spel met tempi, uit de maat, achter de melodie, het stoeien met verschillende stijlen, het is allemaal zoek op Oversteps .
Akkoord, Autechre heeft zijn sporen al meer dan verdiend. Want, om de indiekids wakker te schudden, zonder het baanbrekende werk van Autechre was er geen Kid A. Bovendien kwam de groep in het verleden steeds opnieuw met vernieuwende muziek voor de dag, en dat is het zijn luisteraars misschien niet iedere keer opnieuw verschuldigd. Maar van de dictators van de ontoegankelijke geluidscomposita verwachten wij meer dan een losse verzameling uitgewerkte ideëen die op de harde schijf waren verdwaald.
Wat we dan net wel van Autechres tiende plaat moesten verwachten wisten wij,ook niet goed. Dat de populaire pers het nieuwe album lovend onthaalt, heeft daar alles mee te maken. Het huidige geluid leunt sterk aan bij het originele en dat is inmiddels stevig ingeburgerd en erg toegankelijk. Het landschap is echter bekend, de maskers van de gidsen zijn afgevallen. Het aura van de digitale alchemisten is in rook opgegaan.
Autechre stelt Oversteps op vrijdag 9 april voor in de AB, in het kader van het Dominofestival.
