DOMINO 2010 :: Autechre + Rob Hall + Russell Haswell + Didjit :: 9 april 2010, AB

Pover programma of niet, de veertiende editie van het Dominofestival verwelkomt Autechre als één van de absolute headliners. Een mooie, verdiende erkenning voor het duo en voor de elektronische muziek in het algemeen. Maar heeft de groep na twintig jaar nog wel genoeg in zijn mars om het Dominopubliek te overtuigen?

Tot voor kort was dit een retorische vraag, want Autechre was jarenlang de grote vormvernieuwer van de elektronica. Op zijn laatste album Oversteps leek de groep voor het eerst te stagneren en de plaat viel — naar de normen van dit duo — haast toegankelijk te noemen. Van die instelling blijft vanavond niet veel over. Integendeel, de groep is zijn eigenwijze kantje zeker nog niet kwijt. Zo mocht het duo zelf het ongewone uurschema van de avond vastleggen. De volstrekt onbekende Didjit gaat al om 19 uur van start met een drie uur durende DJ-set vol lome dub en vermakelijke hiphop. De set vormt een enorm contrast met die van Russell Haswell, die het publiek aansluitend een kwartier lang op een agressieve wijze in een gevaarlijk noisebad dompelt. Wij horen het verschil niet met een kettingzaag, een magnetron en een betonmolen die elkaar tiranniek tekeer gaan, maar kom. Daarna is het aan Rob Hall die met een verrassend dansbare set de AB opwarmt voor het duo Booth en Brown.

Rond elf uur gaan alle lichten uit en is het aan Autechre om het publiek te overtuigen dat de groep er nog steeds staat. Het duo gaat vanavond volop voor de lijfelijke ervaring. De lichten blijven uit, de volumeknop gaat nog iets hoger en de eerste bastonen stompen staalhard in je middenrif. Wat volgt is een fascinerende trip van iets meer dan een uur. De nadruk ligt niet op melodie, want die moet je ver gaan zoeken, verscholen achter de talrijke ritmepatronen. Van het vrij melodische Oversteps vallen alleen enkele gemuteerde klanken van opener “r ess” te ontwaren. De nadruk ligt op de agressievere geluiden van Draft 7.30 en Untilted, waarvan de nummers meticuleus uit elkaar gehaald worden en gesoldeerd worden tot nieuwe kogels die Autechre en masse op het publiek afvuurt. Het geluid is buitengewoon helder. Zelfs bij de ultracomplexe klanken in het midden van de set, wanneer het tempo richting breakcoresnelheid wordt opgedreven.

Autechre speelt in het pikkedonker en kiest bewust niet voor visuele ondersteuning. Dat blijkt een goede keuze, want het is het niet makkelijk om je te focussen op de complexe muziek. De set steekt niet ineen zoals bij andere elektronische acts als Chemical Brothers of Orbital waar je haast kan voorspellen wat er komt. Hier is iedere nanoseconde anders dan de voorafgaande. Er gebeurt zodanig veel op auditief vlak dat het zonde zou zijn om de aandacht daar weg te halen. Het optreden op zich vergt sowieso al een enorme concentratie, enkel en alleen al om te vatten wat er allemaal op je afkomt. Het is als het bijwonen van een wielerwedstrijd: eens je doorhebt wat er net gebeurde en je denkt mee te zijn, is het al weg en komt er iets nieuws op je af. Vele bezoekers sluiten dan ook de ogen omdat zelfs het donker nog te veel is om de fragmentarische geluidsstroom optimaal te ondergaan.

Belangrijkste is dat de groep vanavond laat horen dat hij niet verzandt in een eenduidige opbouw, in een gebrek aan verrassing. De geestdrift en de spanning van weleer zijn voelbaar, letterlijk en figuurlijk. Vertoornd als een roedel jonge honden bijt het duo zich vast op zijn apparatuur. Autechre is opnieuw uit de maat, naast de maat, onder de maat, zonder maat, achter de melodie, alle registers, zonder registers… Als hun volgende plaat opnieuw de opwinding en de herleving van dit concert kan vatten, dan kunnen deze heren wel degelijk nog iets betekenen. Of anders eens een liveplaat uitbrengen. De bijhorende DVD mogen ze alvast achterwege laten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + twintig =