Formalisme van de bovenste plank. Het Britse elektronicaduo Autechre distilleert al acht albums lang de meest mechanische klankconfiguraties uit zijn laptop. Een eindeloze geluidsbron, al lijkt het aantal permutaties op de nieuwste worp Quaristice langzamerhand uitgeput.
Twee decennia geleden stonden Sean Booth en Rob Brown aan de wieg van de intelligente dancemuziek. Sindsdien heeft het tweetal zijn eigen elektronica-dialect ontwikkeld. De groep communiceert uitsluitend via stotterende ritmes en complexe geluidslagen. Met iedere nieuwe release breiden ze hun vocabularium steeds verder uit. Maar het persoonlijke idioticon lijkt stilaan volgeschreven; nieuwe formules blijven ditmaal uit. Zo is Quaristice eerder een bloemlezing uit het uitgebreide repertoire van de geluidsmagiërs. Na Untilted, het summum van de groep zijn sonische bereik, zwaait de slinger alle kanten uit: de nieuwe plaat is een potpourri van verschillende Autechres.
Als we de openingsnummers als programmatisch opvatten, lijkt Autechre terug te grijpen naar vroeger. Het sonische spervuur van "LCC", het eerste nummer op voorganger Untilted maakt op Quaristice plaats voor de meest melodieuze twee minuten van de groep sinds de beginjaren. Sterker nog, er valt zelfs geen beat te bekennen in het eerste nummer. Ook "Outh9X" is ijl geluidsglijden naar die beginperiode. Het nummer is bijna atypisch voor de heren door het ontbreken van ritmische pulsaties. Net als "Tankakern" overigens, dat eveneens refereert aan Autechre uit de prille jaren negentig. Op “Notwo” laat het duo zijn elektronica verbranden in de blakende zon. Een techniek waar Christian Fennesz een patent op heeft. Dit handjevol vermakelijke nummers is een fijne, maar erg kortstondige trip down memory lane.
Vanaf medio jaren negentig evolueert Autechre met Tri Repetae naar een steeds ondoorgrondelijker geluid. De melodieën raken steeds vaker ondergeschikt aan de versnipperde ritmiek. Untilted blijkt het eindpunt van die verkenningstocht: een haast onbeluisterbare geluidsbrij. Quaristice draagt dan ook duidelijke sporen van die verregaande experimenten. De hoofdmoot van de composities balanceren tussen ritmische ruis ("Fol3"), synthetische staccato ("Steels") en caleidoscopisch geluidsgegoochel ("Simmm"). Het is zeer de vraag of Autechres klankcryptogrammen altijd even makkelijk te ontcijferen vallen voor de luisteraar, laat staan of de luisteraar de geluidslabyrinthen steeds weet te appreciëren.
Want Autechre maakt nog steeds muziek voor het geoefende oor. Mensen met een onbevlekt gehoor zullen hier nog amper muziek in herkennen. Het jammere is dat zelfs de verzamelde muziekpers de groep de hemel inprijst eerder omwille van het experiment dan om de muziek. Er wordt vaak zelfs geen moeite meer gedaan om effectief te luisteren. Want in de gecontroleerde chaos van Quaristice duikt er slechts hier en daar nog een straffe melodie (“Theswere”) of een vernieuwende klank op. De stortvloed aan gesyncopeerde beats begint na een dik uur licht te vervelen. Kwantiteit is geen kwaliteit. Een wijze les die het tweetal beter ter harte neemt.
Autechre kent in het IDM-wereldje geen gelijke. Het Britse duo staat al jarenlang vrijwel eenzaam aan de top. Maar terwijl de groep met voorganger Untilted de grenzen van hun reservaat nog stevig verlegde, komen er met Quaristice duidelijk barstjes naar voren. Of dit een overgangsplaat is, dan wel of de heren definitief op hun terugweg zijn, zal de volgende plaat uitwijzen. Wij alvast hopen het eerste.
