Meuris :: Spectrum

"Spectrum is geen verzamelaar, en geen best of", toetert de communicatie al meteen. En dat klopt. Dit is eerder een eigenzinnige kijk op twintig jaar carrière, een "director’s cut", zoals Meuris het wil noemen. Of ook — en we zeggen dit met pijn in het hart — helaas een oefening in volstrekte overbodigheid.

Eén april. Op die dag is het voor Stijn Meuris begonnen, geëindigd, opnieuw begonnen, en vandaag: nog maar eens begonnen. Na de finale van de Rock Rally in 1990 die winnaar Noordkaap lanceerde, kwam het tot een eerste eindpunt exact tien jaar later, waarna meteen Monza begon. Nog eens tien jaar later is ook die band buitengekuist en draait het enkel nog om hij die altijd al alles bepaalde: Stijn. Ook wel: Meuris, een lekker hard, knallend woord dat hem altijd al als een handschoen paste.

Na tien jaar worsteling met een komen en gaan van muzikanten, besloot Stijn Meuris Monza op sterk water te zetten en gewoon onder eigen naam verder te gaan. Zelfs al blijven gitarist Bruno Févery, bassist Bart Delacour en drummer Dirk Loots aan boord. Samen kijken ze terug op twintig jaar Stijnsongs, onder welke vlag dat ook was, en worden Meuris’ eigen favorieten geherinterpreteerd.

Is dat heikel? Als je in één van de tien strafste groepen die België ooit gekend heeft, hebt gezeten: nogal. Valt er immers echt nog iets toe te voegen of te ontdekken aan een klassieker als "Panamarenko" of "Gigant"? Dat zit niet mee. Goed, opener "Een heel klein beetje oorlog" staat er ook nog in deze gitaarversie, die een wijdser tintje aan het origineel toevoegt. Maar een droog gestrumd "Druk in Leuven" werkt voor geen meter. Alle bezetenheid, alle gejaagdheid van het origineel is verdwenen om plaats te maken voor niets; een soort demoversie.

Een akoestische take van "Satelliet S.U.Z.Y." is mooi, maar het blijft een geforceerde tekst en Noordkaaps zwakste moment. Met betere nummers van de groep wordt dan weer weinig aangevangen. "Panamarenko" krijgt ook al zo’n droge versie die de song geen recht doet. En een machtig lied als "Hoopvol" wordt gereduceerd tot een wat gezichtsloze albumtrack. We maken ons zorgen dat ergens in Vlaanderen Lars Van Bambost, de oorspronkelijke gitarist, zit te knarsetanden dat horen en zien vergaan.

Het is heel eenvoudig: dit zijn getrouwe, maar uitgeklede, kalere versies die niet kunnen tippen aan de originelen, omdat ze er niets mee doen; het zijn slechts routineuze coverversies. Alleen wanneer in "Wat een fijne dag/Het zou niet mogen zijn" een oorspronkelijk nummer met een nummer van Raymond wordt samengedraaid, en van het Groenewoud ook zelf een stuk komt meezingen, pakt de mayonaise. Dan krijgt dit hele project de zin die het tot dan ontbrak. En meteen ook weer kwijtraakt.

Wat met de Monzasongs? Ook daar is er geen verbetering zichtbaar. De doem van "Alles half" wordt afgestript en van Joy Division gaat het naar brave Nederlandstalige schouwburgrock. Dat kan niet de bedoeling zijn van een nummer dat je de keel moet dichtknijpen. En dan is er nog het afleggertje "Logica in mij", dat als enig nieuw nummer het promotioneel schaamlapje moet zijn: het soort geforceerde wegwerprocker dat Meuris op een kwade dag al eens pleegt te maken.

"Vlak voor Kerstmis 2010 wordt Meuris2010 opgeheven". Zo droog staat het er op de website. Dat is geen slecht idee. Als Meuris dit eindelijk uit zijn systeem heeft, kan hij hopelijk opnieuw zonder veel nostalgie de toekomst tegemoet gaan. Dan bedekken wij dit overbodige jaar met nog maar eens een mantel der liefde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + een =