Fixkes :: Superheld

Aan Fixkes moet u niet vragen wat een molensteen rond de nek zo’n monsterhit als debuutsingle kan zijn ("Kvraagetaan", weet u nog). Ze zouden u het antwoord schuldig moeten blijven, aangezien ze daar op Superheld blijkbaar helemaal geen last van hebben.

Superheld klinkt namelijk ontzettend complexloos, maar dat hoeft eigenlijk niet te verbazen: op hun titelloze debuut gooiden ze dat juk van "Kvraagetaan" ook al met sprekend gemak van zich af. Het was een afwisselende plaat met verschillende stijloefeningen, van intimistische pareltjes als "Ik Eb Tijd" over de uitwaaierende melancholie van "Ziede Mij Nog Gere" tot de geslaagde humor van "Vrijdagavond" en de zachte funk van "In de Lommerte". Op Superheld maakt de groep keuzes waardoor de laatste twee overheersen. De tweede plaat klinkt meer als een geheel, en vooral als een frisse lenteplaat, waarop nostalgie ondertussen slechts een van de vele ingrediënten is.

Fixkes doet zijn best om in een brede boog rond blauwdrukken van "Kvraagetaan" te lopen en moet zich daar niet eens voor forceren. Meer zelfs, op Superheld staat ontegensprekelijk hun allerbeste song tot dusver, "Neukvriendje", dat in uw hoofd kronkelt middels een sexy groove waarrond zich een fantastische zanglijn wentelt. Een beter argument om aan te tonen dat Fixkes als groep gegroeid is, is niet denkbaar. Op die radio en uw iPod, en snel wat.

Sterkste troef van Fixkes blijven Valkenborghs teksten die tussen humor en sentiment peddelen en teren op een oerherkenbaarheid die nooit gezocht is: zodra het geforceerd overkomt, draait Valkenborgh het stuur behendig om. Dat alles in een spreektaal die geen seconde enerveert, maar charmeert. Bent u die spuuglelijke en meest overbodige (want onbestaande) genrebenoeming "dialectpop" ook stilaan vergeten? Fijn zo.

Uitmuntend is de hiphopparodie "Dorpsstraat" ("Vorig jaar nog nieuwe pek gelegd/We rij’n graag traag naar den broodautomaat in de Dorpsstraat") en "Plakijzer" waar The Fast Show, de Flair ("Die sekscijfers, die zijn ook altijd zo zalig/Met de Flair wette tenminste hoeveel per week da ge moet halen"), Ruud De Ridder en Kate Winslet met elkaar in de blender worden gegooid, met dank aan Meta die ook al voor hilariteit zorgde op "Vrijdagavond". In "LDVD-blues" klinkt het dan weer "’k Heb het zitten, ’k Heb de blues, want die van ons komt ni meer terug." Relativerend en ontwapenend.

Fixkes maakt dus goede keuzes zonder de factoren die drie jaar geleden tot een waanzinnig succes leidden klakkeloos overboord te gooien. Single "Rock-’n-Roll", die beter werkt op plaat, doet belletje trek bij de jeugdnostalgie van "Kvraagetaan", maar met een andere invalshoek en in een muzikaal heel ander daglicht. Het trekt de plaat pas echt op gang na een aarzelend begin met de titelsong "Superheld", waarop de stilaan uitvertelde Flip Kowlier komt meedoen, en het gezapige "Hoekske Af". Ook een positieve vermelding waard is ten slotte nog "Netniliefde", toch een slag nummers waar Fixkes ondertussen het patent op heeft.

We moeten er allemaal niet meer van maken dan het is, Fixkes zelf doet dat ook niet, maar Superheld bevestigt met de vingers in de neus de slotzin die we bijna drie jaar geleden schreven over het debuut: "Fixkes heeft nog een ruime groeimarge, maar bewijst nu al veel meer te zijn dan de zoveelste Vlaamse one trick pony." Wie een nummer als "Neukvriendje" schrijft, doet zelfs meer dan dat. Benieuwd hoe het verder loopt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × een =