Alweer een nieuwe Black Francis? Goh, wat vliegt de tijd. Inderdaad. Net iets meer dan een jaar na de Grand Duchy-plaat heeft onze favoriete Frank Vander linden-lookalike alweer een nieuw album klaar. En wederom is middelmaat troef.
Net als de platen die Black Francis de voorbije jaren in behoorlijk hoog tempo uitbracht, is ook NonStopErotik er eentje in de categorie "best oké, maar ook niet meer dan dat". En zoals het met platen in die categorie gaat, kan je ze aanvankelijk tolereren, in het beste geval zelfs pruimen, maar belanden ze vroeg of laat in het cd-rek, waar hen de vergetelheid wacht. Tot er weer een nieuwe plaat uitkomt en je je verbaasd afvraagt hoeveel van dergelijke platen gaan volgen voor er eindelijk nog eens een meesterwerk uit de lucht valt. En ook: hoe die Black Francis dat eigenlijk volhoudt? En hoe hij Eric Drew Feldman zover krijgt om achter de knoppen plaats te nemen?
Want dat is het argument dat we gebruikt hebben om onszelf enkele malen door de cd te worstelen: Feldman heeft die nummers vaker moeten horen, zij het hopelijk voor hem in ruil voor een riant bedrag en een welverdiende vakantie achteraf.
Het is niet dat NonStopErotik de Slechtste Plaat Aller Tijden geworden is. Op dat vlak heeft Francis gelukkig nog wat concurrentie te duchten. Maar de tijd dat Francis songs neerpende die de luisteraar zelf naar een gitaar deden grijpen, is duidelijk voorbij. En hoewel elke plaat die de man uitbrengt doorgaans een of twee niet-onaardige nummers bevat, is de lust om er naar op zoek te gaan bij elke release net iets minder.
In het geval van NonStopErotik maakt "Wheels", een Flying Burritos-cover, kans om de schifting te overleven. Het nummer heeft een flow die je als luisteraar weet te verleiden en lijkt even in staat om een vlaag van optimisme op te roepen: misschien komt het toch nog goed met deze plaat en waren die eerste songs gewoon wat accidents de parcours die Francis – haha — voor de lol vooraan de plaat heeft geplaatst.
Helaas. "Dead Man’s Curve" geeft, ondanks zijn punky intro, het verval de vrije hand. De oerschreeuw, die ooit het handelsmerk van Francis was, lijkt in het nummer even opnieuw zijn opwachting te maken, maar meer dan een hese rasp komt er uiteindelijk niet uit. "Six Legged Man" van zijn kant, is een verdienstelijke poging om NonStopErotik nog enige uitstraling te geven. Maar de baslijn die de song van zijn fundament voorziet, hebben we net iets te vaak elders en beter gehoord.
De grootste ontgoocheling is echter "When I Go Down On You". Het nummer in kwestie was twee jaar geleden nog een van de zeldzame hoogtepunten in een verder zeer flets concert van Francis in de Botanique. Van de overgave waarmee het nummer die avond gebracht werd, is op NonStopErotik niet veel overeind gebleven.
"Jammer" is het woord dat hier het best gepast is. Het is weinig artiesten gegeven een hele carrière kwalitatief hoge toppen te scheren. Bij Francis is het ondertussen al lang geleden dat nog eens een echte piek gehaald werd. Er kan alleen maar gehoopt worden dat beterschap in zicht is, want we vullen ons cd-rek nog altijd het liefst met albums die het plastic waarop ze geperst zijn waard zijn.
Black Francis staat op 31 mei met het Pixies Pensioen Plan in de Lotto Arena.
