De stoere rockers van het Finse Apocalyptica en de Victoriaanse dames van Rasputina bewezen al dat je met een cello veel meer kan doen dan in een klassiek orkest spelen. Met Girl And A Cello, het tweede album van Bird, wordt nog maar eens bewezen dat de cello echt wel cool kan klinken.
Bird, in het gewone leven beter bekend als de 33-jarige celliste Janie Price, is half Ierse, half Engelse en woont tegenwoordig in Kopenhagen. Price begon cello te spelen op hetzelfde moment dat ze leerde lezen en schrijven. Later breidde haar muzikale interesse zich uit naar percussie en uit de combinatie van al die talenten boetseerde ze Girl And A Cello. Het resultaat is een leuke plaat vol afwisselende popsongs, stuk voor stuk gedragen door — de albumnaam geeft het al een beetje weg — de cello.
Op Girl And A Cello combineert Bird beheerste percussie met strak en modern klinkende cello’s. Het is verbazend hoe het album erg cool en tegelijk toch ook warm klinkt. Opener “Sweetheart” is nog vrij klassiek: Birds cello sleept zich op het gemak door het nummer. Vanaf “Bad Connection” komt de plaat echt op gang. “Some Boys” is een cover van The Smiths’ “Some Girls Are Bigger Than Others” waarin Bird met een vette tekstuele knipoog de rollen omdraait. Covers op je plaat zetten is altijd een beetje een riskante onderneming, maar Bird doet het hier met verve. “Some Boys” is even frivool en lichtvoetig als het origineel, maar is vooral boeiend door Birds eigenzinnige muzikale inkleding. Wat verder horen we ook het van Pixies geleende “Debaser” dat eveneens overeind blijft in zijn funky cellojasje.
In “18” kijkt Bird terug op haar jeugd en verwoordt daarbij treffend wat elke puber doormaakt: “I wanted to be completely different/I wanted to be part of the bunch”. Voor de rest is het nummer helaas nogal doorsnee. Op tekstueel vlak kan u van Girl And A Cello trouwens het best niet te veel verwachten, maar de muziek maakt dat gelukkig ruimschoots goed. “High Price” en “Wind It Up” zijn bijvoorbeeld goede en vooral erg aanstekelijke popnummers. Janie Price lijkt de grilligheid van pakweg een Björk in zich te hebben, maar ze weet haar eigenzinnigheid te kneden tot een vlotte popsong. De beste nummers op Girl And A Cello zijn dan misschien ook niet toevallig die waar wat meer schwung in zit. Toch kan Bird ook in de iets tragere nummers overtuigen, zoals ze bewijst in “Little Steps”.
Helaas staan er ook een paar tegenvallers op Girl And A Cello. Het vijf en een halve minuut durende “First Date” weet nooit echt te boeien en het weinig geïnspireerde “Kung Fu” slaat gewoon nergens op (en niet op de surrealistische manier waarop bijvoorbeeld “Debaser” op niets slaat). Maar zeg nu zelf, twee kleine uitschuivers op een voor de rest erg goede plaat, daar valt mee te leven.
Wij weten heel goed dat Girl And A Cello de muziekwereld niet op zijn grondvesten zal doen daveren, maar dat hoeft ook niet. Want af en toe hoort een mens een plaat waarop hij een beetje verliefd wordt. Dit is er zo eentje.
